کاظم محمودی

شناسایی استعداد در فوتبال مدرن به طور فزاینده ای متکی به فناوری های نوظهور شده است، در حالی که آکادمی های فوتبال ایران عمدتا از ارزیابی های ذهنی مربیان استفاده می کنند. در این راستا هدف این پژوهش توسعه چارچوبی مبتنی بر فناوری برای مدیریت شناسایی استعداد در فوتبال ایران است. در پژوهش حاضر از روش ترکیبی دو مرحله ای استفاده شد بگونه ای که ابتدا روش دلفی برای ایجاد اجماع نظری میان خبرگان و سپس روش دیمتل کلاسیک برای تحلیل ساختاری به کار گرفته شد. پنل کارشناسان و خبرگان شامل 15 مربی و مدیر فنی مرد با حداقل پنج سال سابقه در شناسایی استعدادهای جوان فوتبال بود که با نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. در روش دلفی، بیست مولفه اولیه تحقیق از بازبینی نظام مند متون علمی در پایگاه های بین المللی گوگل اسکولار، اسکپوس و پاپمد در بازه زمانی 2020–2025 استخراج شد و در روش دلفی به عنوان مولفه های اولیه قرار داده شد. براساس روش دلفی در سومین که آخرین دور اجماع نظری روی مولفه ها بود، بر 10 مولفه نهایی اجماع نظری حاصل شد. پس از بدست آوردن عوامل پژوهش با استفاده از روش دلفی، مولفه ها در جریان روش دیمیتل مورد تحلیل قرار گرفت تا تاثیرگذاری وتاثیرپذیری مولفه ها و همچنین الگوی داده ها بدست آید. یافته های حاصله، نشان دادند که وضعیت بلوغ زیستی قوی ترین عامل بود و پس از آن توان انفجاری و پوشش ادراکی–حسی به عنوان عوامل محرک شناخته شدند. این اولویت بندی مبتنی بر شواهد نشان می دهد که شناسایی استعداد نیازمند ارزیابی پی درپی مبانی زیستی پیش از توانایی های فنی–تاکتیکی است. چنین ساختار علّی ای رویکردی نظام مند در اختیار آکادمی های فوتبال ایران می گذارد تا سوگیری های ذهنی را کاهش دهد و از نادیده گرفته شدن استعدادهای دیررس در مراحل اولیه گزینش جلوگیری کنند.