علی عموری

هدف این پژوهش، تحلیل سیاست های هویتی آموزش وپرورش جمهوری اسلامی ایران است. برای این منظور، از روش توصیفی تحلیلی استفاده شده و سیاست های هویتی نظام آموزشی از منظر فلسفی تحلیل گردیده است. در ابتدا، مؤلفه های فلسفی هویت، از دیدگاه فوکویاما (تیموس، تمایز میان خود درونی و بیرونی، و بازشناسی کرامت انسانی) بررسی شد. سپس، سیاست های هویتی آموزش و پرورش دوره ذکرشده که عبارت بودند از توجه به پوشش، تدوین برنامه های دین محور، تدریس تعلیمات دینی، ممنوعیت مدارس مختلط، ایجاد نهادهای مرتبط با تربیت دینی و مذهبی، حذف دروس غیرشرعی مانند رقص و موسیقی، ورود حوزه علمیه در مدیریت مدارس، و عدم تبعیت از اسناد جهانی، در این چارچوب مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج حاکی از آن است که سیاست های هویتی جمهوری اسلامی به طور عمده بر مبنای تقویت هویت دینی ملی و بازشناسی کرامت انسانی از طریق ارزش های اسلامی استوار بوده است. بااین حال، رویکردهای گزینشی این سیاست ها که تنها به بخشی از هویت های جمعی پرداخته اند، باعث ایجاد تضاد میان خود درونی و بیرونی در برخی گروه ها و شکاف های اجتماعی شده است. درنتیجه، این پژوهش به ضرورت بازنگری در سیاست های هویتی آموزش وپرورش جمهوری اسلامی تأکید دارد تا از بروز بحران های هویتی و اجتماعی جلوگیری شود.