حسین مرادیانی

این مقاله به رویکرد قرآن کریم و عهد عتیق درباره برخورد با بی گناهان در جنگ می پردازد. هدف این پژوهش، بررسی آموزه اخلاقی قرآن در این زمینه، و تبیین رویکرد آن در تعامل با متون مقدس پیشین است. پژوهش با روش تاریخی - تحلیلی انجام شده است. ابتدا به این موضوع پرداخته می شود که قانون جنگی موجود در عهد عتیق در مواردی به صراحت به کشتار بی گناهان فرمان داده؛ اما در مواردی از آن نهی کرده است. این تناقضی است که در تفاسیر و تاریخ اهل کتاب نیز امتداد دارد. از سوی دیگر، با تشریح آیات جهاد در قرآن، به اشکالاتی که درباره برخورد با بی گناهان مطرح شده اند، پاسخ داده می شود. همچنین نگرش قرآن درباره سیره انبیای بنی اسرائیل - در همین موضوع - بررسی می شود. بنابر یافته های این پژوهش، قرآن علاوه بر موضع اخلاقی و منسجم خودش، تعالیم انبیا را از تحریفات بعدی جدا می کند که این حقیقت را با شواهد تاریخی و متنی هم می توان اثبات کرد. به تعبیر دیگر، دستور مجازات بی گناهان در کتاب مقدس، بعدها تحت تأثیر فضای محیط افزوده شده اند؛ ازاین رو نمی توان آنها را به انبیای بنی اسرائیل نسبت داد.