عاطفه احتشام پور

پژوهش حاضر با هدف مقایسه باورهای ارتباطی و باورهای غیرمنطقی در زنان متقاضی طلاق و زنان عادی انجام شد. این مطالعه در چارچوب طرح علی مقایسه ای (پس رویدادی) اجرا گردید. جامعه آماری شامل کلیه زنان متقاضی طلاق و زنان عادی ساکن شهر قاین بود که از میان آنان 25 زن متقاضی طلاق و 25 زن عادی به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند . برای گردآوری داده ها از پرسشنامه باورهای ارتباطی آیدلسون و اپشتاین و پرسشنامه باورهای غیرمنطقی جونز استفاده شد. تحلیل داده ها با بهره گیری از نرم افزار SPSS و از طریق آزمون T مستقل صورت گرفت . یافته ها نشان داد میانگین نمرات باورهای ارتباطی در زنان متقاضی طلاق (96.7200) به طور معناداری کمتر از زنان عادی (106.040) است که بیانگر تفاوت معنادار بین دو گروه در این متغیر می باشد. در مقابل، اگرچه میانگین باورهای غیرمنطقی در زنان متقاضی طلاق (339.240) نسبت به زنان عادی (333.520) بالاتر بود، اما این تفاوت از نظر آماری معنادار گزارش نشد . بر اساس نتایج، به نظر می رسد الگوی باورهای ارتباطی ناکارآمد می تواند به عنوان یکی از مؤلفه های تمایزبخش در زنان متقاضی طلاق مطرح باشد، در حالی که باورهای غیرمنطقی به تنهایی قدرت تبیینی کافی برای تفکیک دو گروه نشان ندادند. این یافته ها بر ضرورت مداخلات مبتنی بر اصلاح باورهای ارتباطی و بازسازی شناختی در برنامه های پیشگیری و مشاوره خانواده تأکید می کند و تقویت مهارت های ارتباطی و اصلاح طرح واره های ناکارآمد را به عنوان راهبردی کلیدی در کاهش تعارضات زناشویی و پیشگیری از طلاق مطرح می سازد.