احمد موحدی

پژوهش حاضر با هدف مقایسه باورهای ارتباطی و باورهای غیرمنطقی در زنان متقاضی طلاق و زنان عادی انجام شد. این مطالعه در چارچوب طرح علی مقایسه ای (پس رویدادی) اجرا گردید. جامعه آماری شامل کلیه زنان متقاضی طلاق و زنان عادی ساکن شهر قاین بود که از میان آنان 25 زن متقاضی طلاق و 25 زن عادی به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند . برای گردآوری داده ها از پرسشنامه باورهای ارتباطی آیدلسون و اپشتاین و پرسشنامه باورهای غیرمنطقی جونز استفاده شد. تحلیل داده ها با بهره گیری از نرم افزار SPSS و از طریق آزمون T مستقل صورت گرفت . یافته ها نشان داد میانگین نمرات باورهای ارتباطی در زنان متقاضی طلاق (96.7200) به طور معناداری کمتر از زنان عادی (106.040) است که بیانگر تفاوت معنادار بین دو گروه در این متغیر می باشد. در مقابل، اگرچه میانگین باورهای غیرمنطقی در زنان متقاضی طلاق (339.240) نسبت به زنان عادی (333.520) بالاتر بود، اما این تفاوت از نظر آماری معنادار گزارش نشد . بر اساس نتایج، به نظر می رسد الگوی باورهای ارتباطی ناکارآمد می تواند به عنوان یکی از مؤلفه های تمایزبخش در زنان متقاضی طلاق مطرح باشد، در حالی که باورهای غیرمنطقی به تنهایی قدرت تبیینی کافی برای تفکیک دو گروه نشان ندادند. این یافته ها بر ضرورت مداخلات مبتنی بر اصلاح باورهای ارتباطی و بازسازی شناختی در برنامه های پیشگیری و مشاوره خانواده تأکید می کند و تقویت مهارت های ارتباطی و اصلاح طرح واره های ناکارآمد را به عنوان راهبردی کلیدی در کاهش تعارضات زناشویی و پیشگیری از طلاق مطرح می سازد.

با شیوع جهانی بیماری کرونا ممکن است در ذهن برخی شیعیان و قائلین به موجود بودن امام زمان (علیه السلام) این سؤال شکل گرفته باشد که آیا حضرت هم ممکن است دچار این بیماری شود؟ همچنین اگر ایشان بیمار شود، آیا به پزشک مراجعه می کنند؟ مطابق با آیه 110 سوره مبارکه کهف در کنار کلیات برخی آیات دیگر چنین استنباط می شود که پیامبر اکرم و امامان معصوم (علیهم السلام) و به ویژه حضرت ولی عصر(علیه السلام) با همه عظمت وجودی و عصمتی که دارند، بشری از جنس خود انسان بوده و به حکم انسان بودن و جسم داشتن، تمایلات و نیازهای انسانی از قبیل بیماری و عارض شدن کسالت بر جسم را دارا هستند. وقوع بیماری در افراد به علل و عواملی همچون عدم رعایت بهداشت و مراقبت های فردی، سوء مزاج به واسطه عدم اطلاع و رعایت تغذیه سالم، کفاره گناهان، ترفیع درجه معنوی، آزمایش و امتحان و نیز حکمت خاص الهی صورت می گیرد که در میان این عوامل، عوامل سه گانه نخست در حق انبیا و اوصیای الهی (علیهم السلام) ممتنع است؛ اما عوامل سه گانه دوم می تواند عامل قابل قبولی در برخی ابتلائات و گرفتاری های ایشان مثل بیماری و کسالت بدنی و جسمی باشد و محذور عقلی و شرعی نیز در پی ندارد. در عین حال و در پاسخ به سؤال دیگر، امام معصوم که از یک طرف دارای علم عظیم به ابدان است و از طرف دیگر، قدرت تصرف در عالم کون و مکان دارد، نیازی به طبیب ندارد؛ چرا که خود طبیب حاذق و طبیب طبیبان است. بنابراین و مطابق با نتایج این تحقیق، اراده خداوند به این تعلق گرفته که امام زمان (علیه السلام) حفظ شود تا در زمان مناسب که تنها خدا می داند، حکومت عدل الهی را بر جهان بگستراند؛ لذا حضرت به یک بیماری مهلک که منجر به از دنیا رفتن ایشان تا قبل از ظهور شود، مبتلا نخواهد شد؛ هر چند ابتلای ایشان به بیماری های عادی و معمولی دور از انتظار عقل و شرع نیست و درمان اینگونه بیماری ها نیز به دست علم حضرت و قدرت باطنی و با شفابخشی خداوند متعال متصور است و این مطلب، استبعاد عقلی و شرعی ندارد.