فاطمه افکاری قره بابا

زمینه و هدف: فرسایش بادی، از مخاطرات طبیعی در مناطق خشک و نیمه خشک است که به طور قابل توجهی بر چشم اندازهای این مناطق تأثیر گذار است؛ این پدیده نه تنها منجر به بیابان زایی می شود، بلکه بر کیفیت هوا، تنوع زیستی و فعالیت های کشاورزی تأثیرگذار بوده است؛ لذا درک اهمیت این پدیده و مدیریت مؤثر آن، جهت حفظ اکوسیستم های حساس و تضمین توسعه پایدار، امری حیاتی است. در این راستا، پژوهشی در حوضه میقان، به منظور ارزیابی پتانسیل فرسایش بادی، انجام شده است. هدف این مطالعه، فراهم آوردن یک راهنمای آموزشی برای دانشجو معلمان رشته آموزش جغرافیا در خصوص نحوه استفاده از مدل اریفر جهت تعیین فرسایش بادی است. روش: پژوهش حاضر با استفاده از مدل "اریفر" و با تلفیق داده های کتابخانه ای، نقشه های ژئومورفولوژی و... در کنار مطالعات میدانی، انجام گرفته است. یافته ها: یافته های پژوهش حاکی از آن است که لندفرم ژئومورفیک سطوح دشتی بالاترین میزان رسوب دهی و در مقابل، لندفرم ژئومورفیک کوهستان کمترین رسوب دهی را از خود نشان می دهد. در ادامه به ترتیب، لندفرم های ژئومورفیک سطوح نمکی رسی و پوشش نمکی با رسوب دهی بسیار زیاد وجود دارند. پس از آنها نیز، لندفرم های ژئومورفیک های تپه ماهور، سطوح دشتی کم ارتفاع و کوه کم ارتفاع و منفرد، همگی در دسته رسوب دهی متوسط قرار می گیرند. نتیجه گیری: نتایج نشان دهنده وخامت وضعیت بیابان زایی در این منطقه است و ضرورت اقدامات حفاظتی را یادآور می شود.  امید است پژوهش حاضر، رهنمودی برای دانشجویان و پژوهشگران علم جغرافیا باشد تا با ارتقاء سطح آگاهی عمومی نسبت به چالش های زیست محیطی و مخاطرات طبیعی پیرامون، زمینه را برای دستیابی به تعاملی پایدار و مسئولانه با محیط زیست فراهم آورند.