سارا تراشی

 با پیشرفت فناوری های نوین پلیمری نیاز صنعت به متخصصان کارآزموده افزایش یافته است اما برنامه های آموزشی کارشناسی مهندسی پلیمر همچنان بر سرفصل های سنتی تکیه دارند و کمتر با تحولات علمی و نیازهای صنعت همسو هستند. لذا، بسیاری از دانش آموختگان از مهارت های ورود مؤثر به صنعت یا انجام پژوهش های پیشرفته بی بهره ا ند. مطالعه تحلیلی _ انتقادی حاضر نشان می دهد ساختار و محتوای فعلی برنامه آموزشی رشته مهندسی پلیمر در ایران تا حد زیادی بر الگوهای منسوخ و حافظه محور تکیه دارد و دچار کمبودهایی در مهارت آموزی عملی، آموزش میان رشته ای، به روزرسانی سرفصل ها مطابق با فناوری های نوظهور و ارتباط میان دانشگاه و صنعت است. براین اساس، پژوهش حاضر چارچوبی جامع برای بازنگری در ساختار آموزشی ارائه می دهد که بر ادغام رویکردهای نظری _ عملی، پذیرش فناوری های نوین آموزشی و همکاری دانشگاه و صنعت تأکید دارد. یافته کلیدی تحقیق پیش رو این است که اجرای اصلاحات پیشنهادی ازطریقِ تلفیق آموزش نظری، عملی، فناورانه و میان رشته ای به توانمندسازی فارغ التحصیلان رشته مهندسی پلیمر در پاسخ گویی به نیازهای رو به رشد صنعت پلیمر و توسعه علمی کشور کمک می کند که به نوبه خود منجر به افزایش قابلیت اشتغال و رقابت فارغ التحصیلان و تقویت نوآوری خواهد شد.