سید ابوالقاسم غضنفری

یکی از موضوعات مهم در قرآن کریم که در فهم مراد صاحب این کتاب آسمانی نقش دارد، ترکیب صحیح جمله های آن است. ارائه تحلیل های جدید نحوی از عبارت های قرآنی، کشف معانی جدیدی را در پی دارد که بر طبق این تحلیل های نو، عبارات قرآنی حامل یا حداقل متحمل آن است. در این مقاله، به روش توصیفی تحلیلی، برخی ترکیب های نحوی نو در عبارات قرآنی و اثر آن در فهم و ترجمه قرآن بررسی شده است. برپایه یافته های تحقیق، باید میان «تحمل معنا» و «تحمیل معنا»، تفاوت نهاد. علمای علم اصول و حتی مفسران، میان مسئله «ظهور» و «تبادر» تفاوت چندانی قائل نیستند. در این پژوهش، «ظاهر» آیات قرآن با موضوع «تبادر» متفاوت دانسته شده است. در این راستا، مسائلی مانند تغییر محل تعلق برخی اجزای جمله، تغییر محل عطف، حکومت قرآن بر ادبیات، برخی فوائد استثنائات موجود در قرآن که عمده آن به موضوع نشانه شناسی برمی گردد و روش استفاده از این نشانه ها برای ارائه ترکیب های نو، واکاوی شده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که اولا اختلاف نظر در ترکیب های نحوی عبارت های قرآنی به آنچه تا کنون در کتاب ها و آثار مربوط به نحو قرآن آمده محدود نمی شود و با نگاه دقیق تر و وسیع تر به آیات قرآن، می توان ترکیب های تازه ای ارائه کرد که هیچ پیشینه ای در این گونه آثار ندارند. ثانیا این ترکیب های تازه هیچ منافاتی با ظاهر قرآن ندارند.