زینب عاشری

در عصر تحولات فناوری و گسترش هوش مصنوعی، نقش زنان در مدیریت سبک زندگی و ورزش خانواده دچار تحولاتی بنیادین شده است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین سواد دیجیتال، نگرش فناورانه و سبک زندگی سالم با توانمندی زنان در مدیریت ورزش خانواده در عصر هوش مصنوعی است. این مطالعه به روش توصیفی-همبستگی و از نوع تحلیل رگرسیون چندگانه انجام شده است. جامعه آماری شامل زنان فعال در حوزه تربیت بدنی و سلامت خانواده در شهر کرج است که با روش نمونه گیری در دسترس، 120 نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. داده ها از طریق پرسش نامه های سواد دیجیتال (Van Deursen و همکاران، 2014)، نگرش فناورانه TechPH (Anderberg, Eivazzadeh, and Berglund، 2019)، سبک زندگی سالم (Walker و همکاران، 1987) و توانمندی در مدیریت ورزش خانواده جمع آوری شدند. نتایج تحلیل همبستگی پیرسون نشان داد بین تمامی متغیرهای پیش بین و توانمندی زنان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (001/0>p). همچنین، نتایج رگرسیون چندگانه نشان داد که مدل طراحی شده قادر است 2/79 درصد از تغییرات توانمندی زنان را به طور معنادار پیش بینی کند (001/0>p، 792/0=R²). در این مدل، سبک زندگی سالم (535/0=β) و سواد دیجیتال (417/0=β) پیش بین های معنادار توانمندی بودند، در حالی که نگرش فناورانه اثر معناداری نداشت (05/0<p). این یافته ها نشان می دهد که ارتقای توانمندی زنان در مدیریت ورزش خانواده مستلزم توجه هم زمان به آموزش سواد دیجیتال و بهبود سبک زندگی سالم است و صرف نگرش مثبت به فناوری بدون مهارت و کاربرد عملی، تأثیر چشمگیری نخواهد داشت. نتایج پژوهش می تواند مبنایی برای طراحی برنامه های آموزشی و سیاست گذاری های مبتنی بر فناوری در حوزه سلامت خانواده باشد.