سودابه منوچهریان

این پژوهش با هدف مقایسه بازی های سواد جسمانی با دو رویکرد هدایت شده از سوی معلم و هدایت شده از سوی همتایان بر رشد حرکتی و شایستگی حرکتی دانش آموزان ابتدایی انجام شد. پژوهش از نوع پژوهش های نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمام دانش آموزان دختر مشغول به تحصیل در پایه های چهارم، پنجم و ششم ابتدایی شهرستان همدان در سال تحصیلی 1402-1401 بود. با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای، 45 نفر براساس قلمرو پژوهش به عنوان نمونه انتخاب شدند و پس از اجرای پیش آزمون به روش تصادفی ساده به دو گروه مداخله و یک گروه کنترل تقسیم شدند. برای جمع آوری داده ها از آزمون برونیکس ازرتسکی (1987)، پرسشنامه خودادراکی هارتر (1989) و بازی های سواد جسمانی هدر گاردنر (2017) استفاده شد. گروه های مداخله به مدت چهار ماه، دو جلسه در هفته مطابق با روش آموزشی تمرین کردند؛ در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد و در پایان هفته شانزدهم از هر دو گروه پس آزمون گرفته شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک راهه ارزیابی شد. نتایج نشان داد، میانگین گروه آزمایشی در دو متغیر رشد حرکتی (001/0=P)، شایستگی حرکتی (001/0=P) نسبت به گروه کنترل تفاوت معنا داری داشت. همچنین در شاخص رشد حرکتی، اثر رویکرد معلم محور بیشتر از همتایان محور و در شاخص شایستگی حرکتی، اثر رویکرد همتایان محور بیشتر از معلم محور بود؛ بنابراین می توان نتیجه گرفت که برنامه بازی های سواد جسمانی مبتنی بر فعالیت ورزشی منجر به پیشرفت رشد و شایستگی حرکتی می شود و رویکرد متفاوت تدریس با نقش اطلاعات محور در مقابل انگیزش محور می تواند اثرات مختلفی در این زمینه داشته باشد.