گیتا باب المرادی

سندرم گیرافتادگی شانه در ورزشکاران رشته بدنسازی به دلیل انجام تمرینات مختلف بالای سر، شایع است. هدف این مطالعه تعیین فعالیت الکترومایوگرافی منتخبی از عضلات مجموعه شانه حین انجام حرکات عملکردی منتخب در زنان بدنساز مبتلا به سندرم گیرافتادگی شانه بود. در این مطالعه نیمه تجربی، 10 بدنساز زن سالم و 10 ورزشکار مبتلا به سندرم گیرافتادگی شانه شرکت کردند. فعالیت الکترومیوگرافی عضلات دلتوئید قدامی، سینه ای بزرگ، دندانه ای قدامی، دلتوئید خلفی، بخش فوقانی و تحتانی ذوزنقه حین اجرای حرکات کشش بارفیکس خوابیده، شنای سوئدی و دیپ پارالل ثبت شد. تجزیه و تحلیل آماری با آزمون های تی مستقل و آنالیز واریانس با اندازه گیری تکراری انجام شد (05/0P<). نتایج نشان داد، میانگین فعالیت عضلات منتخب در حرکت دیپ پارالل در مقایسه با سایر حرکات در دو گروه بیشتر بود. در حرکت شنای سوئدی نیز درگیری عضلات بیشتر از حرکت کشش بارفیکس خوابیده بود. هم انقباضی قدامی خلفی در حرکت شنای سوئدی در افراد دارای سندرم گیرافتادگی شانه کمتر بود. هم انقباضی جهت دار نیز در حرکت کشش بارفیکس خوابیده کمتر از دو حرکت دیگر بود. ورزشکاران زن رشته بدنسازی دچار سندرم گیرافتادگی شانه، در اجرای سه حرکت در زنجیره حرکتی بسته شامل کشش بارفیکس خوابیده، شنای سوئدی و دیپ پارالل، فعالیت الکترومایوگرافی بیشتری در عضلات قدامی مجموعه شانه شامل سینه ای بزرگ و دلتوئید قدامی نسبت به ورزشکاران سالم داشتند. این عمل احتمال دارد که مکانیسم جبرانی برای سایر عضلات اطراف مفصل شانه ایجاد کند و باعث تغییر در الگوی فعالیت عضلانی شود. بهتر است ورزشکاران بدنساز دچار سندرم گیرافتادگی شانه از تمرینات زنجیره بسته تا زمان بهبودی دوری کنند.