محمدحسین هاشمی شاهاندشتی

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی کیفیت روابط زناشویی زنان و مردان مبتلا به اختلال کاستی توجه/ بیش فعالی براساس اهمال کاری زناشویی و تکانشگری هیجانی انجام شد. روش پژوهش توصیفی توصیفی- همبستگی بود. برای دستیابی به هدف از بین زنان و مردان متأهل مراجعه کننده به مطب های روانپزشکی منطقه یک شهر تهران در بازه زمانی اواخر فروردین تا اواسط تیرماه سال 1403 که تشخیص قطعی اختلال کاستی توجه/ بیش فعالی دریافت نمودند، 119 زن و مرد مبتلا به صورت در دسترس وارد مطالعه شدند. سپس با استفاده از پرسشنامه اهمال کاری زناشویی (MPQ، قربانی نژاد، 1391)، مقیاس تکانشگری بارات (BIS، پاتن و همکاران، 1995) و کیفیت زناشویی (RDAS، باسبی و همکاران، 1995) مورد سنجش قرار گرفتند. همچنین، یافته های حاصل از آزمون رگرسیون چندگانه نشان داد که اهمال کاری زناشویی (001/0=P ، 489/0-= β) قوی ترین پیش بین، و تکانشگری حرکتی (001/0=P ، 274/0- = β) و بی برنامگی (198/0-=P ، 198/0-= β) پیش بینی کننده معنادار کیفیت روابط زناشویی است؛ و متغیرهای پیش بین قادر به تبیین 43/0 از واریانس کیفیت روابط زناشویی بودند (05/0>P). بنابراین نتایج پژوهش حاضر نشان می دهد که توجه زوج درمانگران به اهمال کاری زناشویی و تکانشگری هیجانی (بی برنامگی، تکانشگری حرکتی) می تواند در تبیین کیفیت روابط زناشویی زنان و مردان مبتلا به اختلال کاستی توجه/ بیش فعالی نقش داشته باشد.