حسین علیدوستی

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش میانجی انعطاف پذیری شناختی در رابطه بین ذهن آگاهی و اضطراب کووید-19 با بهزیستی روان شناختی در دانشجویان انجام شد. روش پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانشجویان دوره کارشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال در سال 1401-1402 تشکیل دادند که از بین آنها 340 نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. ابزارهای این پژوهش شامل پرسشنامه بهزیستی روان شناختی (PWS؛ ریف، 2002)، پرسشنامه پنج وجهی ذهن آگاهی (FFMQ؛ بائر و همکاران، 2006)، پرسشنامه انعطاف پذیری شناختی (CFI؛ دنیس و واندروال؛ 2010)، و پرسشنامه اضطراب کرونا (CDAS؛ علی پور و همکاران، 1398) بود. از تحلیل معادلات ساختاری برای تحلیل داده ها استفاده شد. نتایج نشان داد که مدل پیشنهاد شده از برازش مطلوبی برخوردار است. همچنین نتایج نشان داد اضطراب کووید-19 بر انعطاف پذیری شناختی و بهزیستی روان شناختی اثر مستقیم و معنادار داشت؛ همچنین ذهن آگاهی بر انعطاف پذیری شناختی و بهزیستی روانشناختی اثر مستقیم و معنادار داشت. انعطاف پذیری شناختی نیز بر بهزیستی روان شناختی اثر مستقیم و معنادار داشت (05/0>P). نتایج آزمون بوت استرپ نشان داد که انعطاف پذیری شناختی بین اضطراب کووید-19و بهزیستی روان شناختی و نیز بین ذهن آگاهی و بهزیستی روان شناختی نقش میانجی داشت (05/0>P). در مجموع می توان نتیجه گرفت که ذهن آگاهی و اضطراب کووید-19 به صورت مستقیم و با میانجی گری انعطاف پذیری شناختی بر بهزیستی روان شناختی در دانشجویان اثرگذار است.