ساجده نجار نوقابی

این پژوهش با هدف پیش بینی نگرش به عشق همسران بر اساس ناگویی هیجانی و سبک های دلبستگی با نقش میانجی امنیت روانی انجام شد. روش پژوهش حاضر، توصیفی_ همبستگی بود. جامعه مورد مطالعه شامل تمامی همسران شهرستان گناباد در سال 1403 بود که نمونه ای به حجم 202نفر (101زوج) به روش در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه های نگرش به عشق هندریک، ناگویی هیجانی تورنتو، سبک های دلبستگی کولینز و رید و امنیت روانی مازلو بود. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های آماری همبستگی پیرسون و مدلسازی معادلات ساختاری انجام شد. نتایج نشان داد که مدل پیش بینی نگرش به عشق همسران بر اساس ناگویی هیجانی و سبک های دلبستگی با نقش میانجی امنیت روانی، برازش مناسبی داشت. در مجموع نتایج نشان داد ناگویی هیجانی و سبک های دلبستگی همسران از اهمیت بسزایی برخوردار بود و این موضوع بر نگرش به عشق همسران تأثیر مستقیمی داشت. همچنین امنیت روانی همسران در ناگویی هیجانی و سبک های دلبستگی آنها مؤثر بود و بر نگرش به عشق آنها اثرگذار خواهد بود. بنابراین به متخصصان سلامت روان توصیه می شود که از آموزش و مداخلات شناختی رفتاری برای شناخت احساسات استفاده کنند.