کاوه منصورنیا

این پژوهش، الگوی مربی گری عملکرد را طراحی و ارزیابی کرده که ویژه مدیریت کارکنان فراشایسته در بخش دولتی، با تمرکز بر صنعت برق ایران است. این تحقیق با روش ترکیبی انجام شد. در بخش کیفی، با استفاده از نظریه داده بنیاد و مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۶ مدیر خبره و تحلیل داده ها با نرم افزار مکس کیودا، تعداد ۱۳۱ مؤلفه و ۱۸ سازه شناسایی شد که در قالب شش دسته مفهومی سازمان دهی شد. روایی و پایایی نتایج با شاخص های CVR و CVI و ضرایب پایایی تأیید شد. در بخش کمی، داده ها از ۳۸۴ کارمند به روش نمونه گیری خوشه ای جمع آوری و الگو با روش معادلات ساختاری در SmartPLS بررسی شد. یافته ها نشان داد چارچوبی چندلایه وجود دارد که شرایط علّی فردی، سازمانی و محیطی با واسطه گری محدودیت های سیاسی، قانونی و سازمانی و با تأثیرگذاری عواملی مانند سبک رهبری، جو سازمانی و محیط مربی گری، بر شایستگی های فردی و سازمانی اثر می گذارند. این شایستگی ها، محرک برنامه های راهبردی مانند توسعه سازمانی، مدیریت استعداد، یادگیری مستمر و مدیریت عملکرد هستند که به بهبود نتایج در سطح گروه، سازمان و فرد منجر می شوند. الگوی پیشنهادی، شایستگی ها و شرایط جدیدی را معرفی می کند که برای مربی گری مؤثر کارکنان فراشایسته ضروری است و بر ضرورت رفع محدودیت های داخلی و خارجی برای ایجاد محیط مناسب تأکید دارد. گرچه این الگو در صنعت برق بخش دولتی توسعه یافته، اما قابلیت انطباق در صنایع دیگر را نیز دارد و راه کارهای داده محور برای افزایش بهره وری، مشارکت کارکنان و یادگیری سازمانی ارائه می دهد. این پژوهش با پُر کردن خلأ الگوهای مربی گری برای کارکنان فراشایسته، چارچوبی علمی و قابل گسترش ارائه می دهد که هم راستایی توانمندی کارکنان با اهداف سازمانی را تقویت کرده و به بهبود پایدار عملکرد کمک می کند.