فریبا انصاری شیری

مقدمه و هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسی رابطه خودکارآمدی تحصیلی و انگیزه تحصیلی با یادگیری خودتنظیمی و کیفیت یادگیری دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر داراب بود. روش شناسی پژوهش: روش پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر داراب به تعداد 1495 نفر بود که با شیوه نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای و بر حسب جدول مورگان تعداد 300 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه کیفیت یادگیری رحمانی (1389)، پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی جینک و مورگان (1999)، پرسشنامه انگیزش تحصیلی هارتر (1981) و پرسشنامه خودتنظیمی پنتریچ ودی گروت (1990) بود و تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از آزمون های آماری ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون همزمان انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد بین یادگیری خودتنظیمی با خودکارآمدی تحصیلی و انگیزه تحصیلی رابطه مستقیم و معناداری وجود دارد و همچنین بین کیفیت یادگیری با خودکارآمدی تحصیلی و انگیزه تحصیلی رابطه مستقیم و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج نشان داد یادگیری خودتنظیمی براساس خودکارآمدی تحصیلی و انگیزه تحصیلی دانش آموزان به طور مثبت پیش بینی می شود و کیفیت یادگیری براساس خودکارآمدی تحصیلی و انگیزه تحصیلی دانش آموزان به صورت مثبت پیش بینی می شود. بحث و نتیجه گیری: بین یادگیری خودتنظیمی با خودکارآمدی تحصیلی و انگیزه تحصیلی و بین کیفیت یادگیری با خودکارآمدی تحصیلی و انگیزه تحصیلی رابطه مستقیم و معناداری وجود دارد. همچنین یادگیری خودتنظیمی براساس خودکارآمدی تحصیلی و انگیزه تحصیلی و کیفیت یادگیری براساس خودکارآمدی تحصیلی به صورت مثبت پیش بینی می شود.