هدیه سیاری

تأمین امنیت در پارک های شهری جهت تشویق استفاده عمومی و بهبود کیفیت زندگی ساکنان و بازدیدکنندگان ضروری است. یکی از راه های تأمین امنیت در فضاهای شهری ترکیب استراتژی های طراحی با کمک راهکارهای برنامه ریزی شده معماری و شهرسازی برای بهبود امنیت و فعال سازی این فضاها است. در پارک آبیدر سنندج، به دلیل وسعت بالا و داشتن نقاط کور و مخفی زیاد، احتمال دارد جوانان احساس کنند که پلیس امکان حضور در تمامی نقاط را ندارد. این موضوع ممکن است منجر به کاهش احساس امنیت در این پارک شود. ازاین رو این مطالعه باهدف مشخص کردن میزان جرم پذیری پارک کوهستانی آبیدر سنندج به کمک اصول شهرسازی و معماری سعی در ارائه راهکارهایی جهت افزایش احساس امنیت در پارک های شهری دارد. پژوهش حاضر از منظر هدف کاربردی است، رویکرد روش شناسی پژوهش به صورت کمی و به شیوه ی تحلیلی - پیمایشی است. باتوجه به اهداف پژوهش پرسش نامه ای ساختاریافته در بخش های مختلف وﯾﮋﮔﯽ ﻫﺎی ذاتی پارک، طراحی و مدیریت پارک و نگرانی های بازدیدکنندگان، در آذر ۱۴۰۲ بین جامعه هدف (بازدیدکنندگان پارک آبیدر) توزیع و نتایج آن به کمک آزمون های آماری در نرم افزار ® SPSS نسخه ۲۷ تحلیل شد. یافته ها نشان داد عواملی چون رخ دادن موارد اخیر جرم، وجود مسیرهای پرپیچ وخم و حضور افراد مست مؤثرترین عوامل نگرانی افراد از وقوع جرم بود. در مقابل، حضور مردان و زنان بومی، شلوغ بودن پارک، حضور خانم های غیربومی یا حضور افراد در حال عکاسی از طبیعت ترس بازدیدکنندگان از وقوع جرم را بیش از همه کاهش می داد. بر اساس نتایج حضور پلیس، نصب دوربین های نظارتی، و اجازه ورود خودروهای شخصی به پارک مواردی بود که می توانست احساس امنیت بازدیدکنندگان را افزایش دهد. نتایج همچنین حاکی از آن بود که احساس ناامنی در افراد تحصیل کرده بیشتر بود و عوامل اجتماعی در احساس امنیت زنان (Mean Rank= 58.68) نقش بیشتری داشت. یافته ها بینش های فرهنگی را ارائه کردند و عوامل خاص اما نسبتاً التقاطی را برای اطلاع از بهبود و افزایش امنیت پارک با اصلاح برنامه ریزی مدیریت و نظارت شناسایی کردند.

هدف: در پژوهش حاضر، به بررسی اثربخشی روش های آموزشی مبتنی بر تعامل و فعالیت های عملی در تدریس رشته حقوق پرداخته شده است. باتوجه به چالش های موجود در فرایند یادگیری حقوق، هدف اصلی این تحقیق شناسایی نقاط قوت و ضعف شیوه های تدریس اساتید و تأثیر آن ها بر یادگیری دانشجویان دانشگاه کردستان بوده است. روش: این تحقیق از رویکرد کیفی و بر مبنای روش گراندد تئوری بهره برداری کرده است. جامعه ی نمونه ی پژوهش شامل تمامی دانشجویان رشتهء حقوق دانشگاه کردستان در نیم سال دوم سال تحصیلی 1403-1402 بوده که ۲۰ نفر از دانشجویان در مقاطع، کارشناسی ارشد و کارشناسی به صورت هدفمند انتخاب و در مصاحبه های نیمه ساختاریافته شرکت کردند. داده ها از طریق فرآیند کدگذاری باز، محوری و انتخابی تحلیل شده اند. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که روش های تدریس تعاملی و مبتنی بر فعالیت های عملی به طور قابل توجهی به ارتقاء درک مفاهیم حقوقی و انگیزه دانشجویان کمک می کند. همچنین چالش ها و محدودیت هایی نظیر استفاده از تکنیک های ماده محور، بی نظمی در کلاس و موانع قانونی در تدریس شناسایی شده اند. این یافته ها به تدوین یک مدل آموزشی مبتنی بر نتایج تحقیق و الگوهای مؤثر تدریس کمک کرده اند.