رائول کالدرون

مقدمه : گذار و تحولات ناشی از تغییرات در زندگی اجتناب ناپذیر و حتی پیش بینی ناپذیر است. تغییرات حرفه ای، جابه جایی، گرفتن پست، مهاجرت و ازدواج نمونه هایی از رویدادهای انتقالی اند. هر گذار با توجه به ادراک فرد از موقعیت می تواند به بحران، آرامش یا ترکیبی از هر دو تبدیل شود. روش پژوهش: هدف از تحقیق حاضر درک تجربه زیسته انتقال به دوران بازنشستگی بازیکنان فوتبال است که با روش کیفی و رویکرد پدیدارشناختی انجام گرفت. از طریق روش نمونه گیری هدفمند (در دسترس) با رویکرد حداکثر تغییرات بیشینه مشارکت کنندگان در این تحقیق انتخاب شدند (11=n). ابزار اصلی جمع آوری داده ها مصاحبه بود. مصاحبه ها به منظور انعطاف پذیری و امکان بازتاب مداوم تکراری، به شکل نیمه ساختاریافته بودند. یافته ها: بر این اساس نه دسته معانی فرعی شناسایی شدند که عبارت اند از: واکنش های اولیه، آونگ بین بازی کردن و بازنشستگی (بودن یا نبودن) (برزخ)، درک نهایی، نشانگان ضعف عملکرد، حذف ناگهانی و کنار گذاشته شدن ناگهانی، پاسخ های روانشناختی، رسیدن به نقطه ای از تحقق در مورد آینده، چالش مهم از دست دادن اجماع لیگ برتر و چهار عامل پشتیبان. نتیجه گیری: به صورت کلی می توان گفت که فرایند بازنشستگی در بازیکنان فوتبال با چالش های مختلفی همراه است و برای اینکه بتوان بازنشستگی مطلوبی داشت، باید برنامه ریزی قبلی داشت و از طرف دیگر بازیکنان باید بپذیرند که خروج از نقشی که سالیان سال با آن زندگی کرده اند و الآن باید از آن خارج شوند، نیازمند زمان است.  

در سال های اخیر برگزاری رویدادهای فرهنگی و ورزشی به عنوان ابزاری برای جامعه پذیری دانشجویان به ویژه دانشجویان بین المللی مورد استفاده قرار می گیرد. هدف از تحقیق حاضر تحلیل تجربه زیسته دانشجویان بین المللی ورزشکار از حضور در اولین المپیاد فرهنگی-ورزشی دانشجویان بین الملل است که با روش کیفی و رویکرد پدیدارشناختی انجام شد. ازطریق روش نمونه گیری هدفمند با رویکرد حداکثر تغییرات بیشینه مشارکت کنندگان در این تحقیق انتخاب شدند (16=n). ازطریق مصاحبه های عمیق و گفتگوهای تأملی داده ها جمع آوری شد. با استفاده از رویکرد هفت مرحله ای دیکلمن (1989) داده ها تجزیه وتحلیل شدند. براین اساس ده دسته معانی فرعی شکل گیری تصویر متفاوت از ایران، آشنایی با فرهنگ کشور میزبان، برجسته شدن چالش های میان فرهنگی و تلاش برای رفع آن ها، تجربه کردن دانسته ها از ایران، شبکه سازی و تقویت روابط اجتماعی ازطریق ورزش، تقویت حس انسان دوستی، کم رنگ شدن ملی گرایی و تقویت هم گرایی انسانی، از بین رفتن مرزها و موانع ارتباط گیری مؤثر، لزوم رعایت هنجارها و ارزش های جمعی، شناخت ارزش های محوری جامعه میزبان رویداد به دست آمد. به صورت کلی می توان بیان داشت که ورزش به عنوان بستر و ابزاری برای تسهیل جامعه پذیری و رسیدن به زبان مشترک عمل کرده است و درصورتی که برنامه ریزان و سیاست گذاران از این ابزار به خوبی استفاده کنند، می توان شاهد بهره گیری مطلوب از ورزش برای تأثیرگذاری ها و تأثیرپذیری های مطلوب بین المللی بود.