واکاوی و بررسی بازارهای تجاری شیعیان در عراق در دوران بویهیان
حوزههای تخصصی:
شیعیان از قرون اولیه هجری بخشی از ساکنان عراق را تشکیل می دادند. آن ها در شهرهای شیعه نشین کوفه و بصره زندگی می کردند. علاوه بر این، در دوره عباسی، سایر شهرهای عراق از جمله بغداد و حلّه نیز میزبان شیعیان بودند. از قرن دوم هجری به بعد، وضعیت شیعیان عراق از جهت خودکفایی اقتصادی تغییراتی کرد. وجود دو رود بزرگ دجله و فرات در عراق و زمین های کشاورزی در این منطقه به اقتصاد شیعیان کمک شایانی کرد. همچنین به لحاظ جغرافیایی باید وجود راه های کاروانی و تجاری ایران، ماوراءالنهر، مصر و آناتولی را با وجود امنیت راه های تجاری زمینی و دریایی در این دوره از عوامل رونق بازرگانی در شهرهای عراق عنوان کرد. با این ترتیب عراق توانست از رونق اقتصادی بالایی برخوردار شود. در دوره مورد بحث، شیعیان عراق به عنوان جزئی از بدنه جامعه اسلامی به امور اقتصادی توجه فراوانی داشتند. آنان همگام با برخورداری از آزادی سیاسی و تسامح حاکمان شیعی بویهی، برای ورود به عرصه اقتصادی و به دست گرفتن نبض بازارهای این ناحیه تلاش فراوان می کردند. این پژوهش به فعالیت های اقتصادی شیعیان در دوره بویهیان پرداخته و در پی پاسخ به این سؤال است که فعالیت های اقتصادی شیعیان در شهرهای شیعه نشین عراق در دوره بویهی در چه زمینه هایی بوده است؟ پس از مطالعه و بررسی متون و تحقیقات صورت پذیرفته به روش توصیفی- تحلیلی این نتیجه حاصل آمد که شیعیان عراق در دوره مورد مطالعه، در دو زمینه بازرگانی و حتی ابزارهای دست ساز بومی و منطقه ای، فعالیت قابل توجهی را به انجام رسانیده اند. آنان در مسائل اقتصادی از تجربه و مهارت بسیاری برخوردار گشتند، حتی گاهی از دیگر رقبای تجاری خود پیشی گرفتند. سودآوری تجارت منطقه ای شیعیان در هنگامی که رواداری حاکمان بیشتر بود، ثمرات به مراتب بهتری برای شیعیان داشت، چنان که در دوران خاندان شیعه بویهی در تشکیلات خلافت حضور شیعیان در فعالیت های اقتصادی افزون تر گشت و آنان به کسب ثروت پرداختند.