زهره علیپور تربتی

هدف پژوهش حاضر مقایسه سرمایه اجتماعی دانشجویان بومی و غیربومی با رویکرد تحلیل تأثیر سیاست بومی گزینی در آموزش عالی بود. پژوهش از نظر هدف، کاربردی بود و از حیث روش، توصیفی از نوع پس رویدادی است که به شیوه پیمایشی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه صنعتی قوچان به تعداد 2500 دانشجو در سال تحصیلی 99-1398که برای نمونه گیری از روش تصادفی طبقه ای نسبی بر حسب بومی و غیر بومی بودن در شهر قوچان استفاده شد که با استفاده از فرمول کوکران حجم نمونه برای دانشجویان بومی 100 نفر و برای دانشجویان غیربومی 234 نفر به دست آمد. این محاسبه با سطح خطای ۵ درصد صورت گرفت. ابزار گردآوری داده ها عبارت است از پرسشنامه سرمایه اجتماعی عباس زاده و همکاران (1391) که روایی صوری آن مورد تأیید 10 نفر از خبرگان قرار گرفت و پایایی ابزار با استفاده از فرمول ضریب آلفای کرونباخ 832/0 محاسبه شد. داده ها با آزمون T مستقل و به وسیله نرم افزار22 spss تحلیل شد. تحلیل یافته ها حاکی از آن است که سرمایه اجتماعی دو گروه دانشجویان بومی و غیربومی با هم تفاوت معناداری دارد و میزان سرمایه اجتماعی دانشجویان غیربومی بیشتر از سرمایه اجتماعی دانشجویان بومی است. نتایج پژوهش حاضر نشانگر اهمیت ارتباط و تعامل آحاد جامعه به ویژه دانشجویان جهت افزایش سرمایه اجتماعی است که این امر بر نقش آموزش عالی و دانشگاه ها در انسجام و اعتماد اجتماعی صحه می گذارد.

مقدمه و هدف پژوهش: هدف از پژوهش حاضر ارزیابی فرهنگ سازمانی دانشگاه آزاد اسلامی واحد اسفراین می باشد. روش پژوهش: این تحقیق از حیث هدف کاربردی و از حیث ماهیت و روش پژوهش، توصیفی- پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش حاضر کارکنان و اساتید دانشگاه آزاد اسلامی اسفراین به تعداد 73 نفر بودند که با نمونه گیری طبقه ای و به شیوه در دسترس انجام شد و بعد از جمع آوری فقط 33 پرسشنامه صحیح تکمیل گردیده و قابل استفاده بود. برای جمع آوری داده ها نیز از پرسشنامه استاندارد OCAI استفاده گردید . یافته ها: نتایج پژوهش حاکی از گرایش فرهنگی دانشگاه به فرهنگ بازار و فرهنگ سلسله مراتبی در وضع موجود و تمایل به افزایش فرهنگ طایفه ای و فرهنگ ادهوکراسی در وضع مطلوب است. نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد دانشگاه دارای سیستم کنترلی و سلسله مراتبی و رهبری سخت کوش و رقابتی در وضع موجود است و تصویر فرهنگ مطلوب حاکی از خواست کارکنان به حمایت بیشتر، جو مهربانانه تر و تاکید بر مشارکت فعال تر در امور و هم چنین تقویت پویایی و ریسک پذیری هوشمندانه در سازمان و توجه بیشتر به آینده سازمان است.