زهرا مومن فر

زمینه و هدف: رضایت از زندگی ساختاری از رفاه ذهنی است که به چگونگی ارزیابی افراد از کیفیت جنبه های خاص زندگی خود مانند کار، ازدواج، سلامت، تفریح و همچنین کیفیت جنبه های کلی تر زندگی خود مانند شادی، روحیه و شوق برای زندگی و آرامش خاطر مربوط می شود. بنابراین، هدف پژوهش تعیین اثربخشی مداخله رفتاری سلامت محور بر رضایت از زندگی افراد دارای کم توانی جسمی-حرکتی شاغل در ادارات دولتی شهر یاسوج بود. روش: این پژوهش به روش نیمه آزمایشی و از نوع پیش آزمون–پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل افراد دارای کم توانی جسمی-حرکتی شاغل در ادارات دولتی شهر یاسوج بودند، که به صورت هدفمند 40 نفر از آنان (20 نفر گروه آزمایش و ۲۰ نفر گروه کنترل) به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. آزمودنی ها به پرسش نامه رضایت از زندگی در پیش آزمون و پس آزمون پاسخ دادند و مداخله رفتاری سلامت محور به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای برای گروه آزمایش برگزار گردید و گروه گواه مداخله ای دریافت نکردند. داده ها با نرم افزار SPSS 26 و آزمون تحلیل کوواریانس تحلیل شدند.   یافته ها: نتایج به دست آمده از مقایسه پس آزمون مولفه ی رضایت از زندگی (شامل رضایت از خانواده، دوستان، محیط کاری، محیط زندگی و خود) در دو گروه با کنترل کردن اثر پیش آزمون، نشان داد نمرات مولفه رضایت از زندگی افراد دارای کم توانی جسمی-حرکتی که در گروه آزمایش شرکت داشتند، نسبت به آنهایی که در گروه کنترل جایگزین شده بودند افزایش معناداری دارد (0/05 ≥P)؛ و بیشترین رضایت گروه آزمایش پس از شرکت در مداخلات رفتاری سلامت محور، «رضایت از محیط زندگی» بوده است. نتیجه گیری: می توان نتیجه گرفت که مداخله رفتاری سلامت محور رویکردی موثر در افزایش رضایت از زندگی افراد دارای کم توانی جسمی-حرکتی است. پیشنهاد می شود چنین تحقیقی در بین افراد دارای کم توانی حسی، مانند نابینایان و ناشنوایان نیز انجام شود و جزء اولویت های پژوهشی ادارات قرار بگیرد.

هدف پژوهش این بود که آیا می توان با استفاده از داستان سرایی، یادگیری و علاقه مندی دانش آموزان در درس هویت اجتماعی را بهبود بخشید؟. روش این تحقیق از نوع اقدام پژوهی (بکارگیری یکی از روش های یادگیری فعال تحت عنوان داستان سرایی) است. در این پژوهش 23 دانش آموز تجربی، 28 دانش آموز ریاضی – فیزیک و 70 معلم شرکت داشتند. برای گرآوری اطلاعات از دو دسته شواهد استفاده شد. دسته اول شواهد شامل آزمون تستی – تشریحی از دانش آموزان پایه دوازدهم مدرسه علی ابن ابیطالب (ع) شهر فردیس و دسته دوم شامل نظرسنجی از معلمان پایه دوازدهم استان البرز بود (گروه انسانی)، که به صورت تصادفی انتخاب شدند. نتایج شواهد اول حاکی از عملکرد ضعیف دانش آموزان (با میانگین نمره 12) و همچنین علاقه مندی پایین آنها در درس مربوطه بود. اما نتایج شواهد دوم نشان داد که استفاده از روش داستان سرایی منجر به بهبود میزان یادگیری (با میانگین نمره 16) و افزاش علاقمندی دانش آموزان در درس مربوطه می شود.