مهرنوش گرجی چالسپاری

  مقدمه: این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی مداخلات شناختی- رفتاری و روانی- آموزشی بر تکانشگری و خود - ارزشمندی در دانشجویان دختردارای اعتیاد به عشق انجام شد. روش: روش تحقیق شامل طرح نیمه آزمایشی با پیش آزمون، پس آزمون و گروه کنترل به همراه پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری این پژوهش تمامی دانشجویان کارشناسی دانشگاه گیلان در سال تحصیلی 1402-1401 بودند. از بین 120 دانشجوی دختری که نمره بالاتر از 16 در پرسشنامه اعتیاد به عشق داشتند، 30 نفر به صورت تصادفی انتخاب و به دو گروه آزمایشی (هر کدام 10 نفر) و یک گروه کنترل (10 نفر) تقسیم شدند. ابزار جمع آوری اطلاعات شامل پرسشنامه های اعتیاد به عشق پی بادی (2005)، تکانشگری بارت (2004) و خود- ارزشمندی کروکر (2003) بود. گروه آزمایشی اول تحت 10 جلسه 45 دقیقه ای مداخله شناختی- رفتاری و گروه آزمایشی دوم تحت 10 جلسه 45 دقیقه ای مداخله روانی- آموزشی قرار گرفتند. گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد و در لیست انتظار باقی ماند. تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر انجام شد . یافته ها: نتایج نشان داد هر دو مداخله به طور معناداری تکانشگری را کاهش داده و خود- ارزشمندی را افزایش دادند (05/0 > p ). آزمون تعقیبی بن فرونی نشان داد که تفاوت معناداری بین اثربخشی مداخله شناختی- رفتاری و روانی- آموزشی بر تکانشگری و خود- ارزشمندی وجود ندارد (05/0 > p ). نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان می دهد که مداخلات شناختی- رفتاری و روانی- آموزشی هر دو به طور مؤثری در بهبود تکانشگری و خود- ارزشمندی در افراد مبتلا به اعتیاد به عشق تأثیرگذار هستند و از لحاظ اثرگذاری تفاوتی با هم ندارند .

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه هوش اجتماعی با سبک های شناختی تنظیم هیجان سازگار انجام شد. روش پژوهش،باتوجه به ماهیت،هدف وعدم مداخله ازنوع توصیفی-همبستگی می باشد.جامعه آماری پژوهش کلیه دانشجویان از میان دانشجویان سال اول دانشگاه ملی ملایر که در سال تحصیلی 96- 1395 مشغول به تحصیل بودند، انتخاب شدند. دانشجویان ﺑﻪ ﺷﯿﻮه ﺳﺮﺷﻤﺎری ﭘﺮﺳ ﺸﻨﺎﻣﻪ اﺣﺴﺎس ﻏﺮﺑ ﺖ را ﭘﺎﺳ ﺦ دادﻧ ﺪ و از میان آنان تعداد 189 دچار احساس غربت تشخیص داده شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه هوش اجتماعی ترومسو (2001) وسبک های شناختی تنظیم هیجان گارنفسکی وهمکاران (2001) بود. یافته ها: نشان داد بین هوش اجتماعی و سبک های تنظیم هیجان سازگار رابطه ی مثبت و معناداری وجود دارد (p<0.05). نتایج: با توجه به نتایج پژوهش حاضر به مشاوران و روانشناسان بالینی در دانشگاه ها که قصد بهبود وضعیت خانوادگی و تحصیلی دانشجویان و افزایش کارایی هیجانی و عاطفی در سطح خانواده دانشجویان را دارند، پیشنهاد می شود تا حد امکان به نقش مولفه شناختی و هیجانی توجه ویژه ای داشته باشند تا بتوانند افت تحصیلی این دانشجویان را کاهش دهند و به بهبود روابط بین فردی مهارت های اجتماعی دانشجویان کمک کنند.

هدف پژوهش حاضر، بررسی میزان شیوع اعتیاد به کار و نقش دلبستگی به خدا و معنویت در کار در پیش بینی آن در میان کارکنان بیمارستانی بوده است. روش پژوهش همبستگی بود. نمونه ی آماری 144 زن و مرد شاغل در بیمارستان های شهرستان ازنا بودند که به روش کل شماری انتخاب شدند. برای جمع آری داده ها از مقیاس کوتاه اعتیاد به کار، فرم کوتاه پرسشنامه ی دلبستگي به خدا و پرسشنامه معنویت در کار استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون چندمتغیری و تحلیل کوریانس چندمتغیری (مانکوا) استفاده شد. نتایج نشان داد که میزان شیوع اعتیاد به کار در میان کل کارکنان، کارکنان زن و مرد به ترتیب 76/9، 3/11 و 42/10 درصد بود. نتایج همبستگی پیرسون نشان داد که رابطه ی دلبستگی به خدا و معنویت در کار با اعتیاد به کار منفی بود و براساس نتایج رگرسیون، دلبستگی به خدا و معنویت در کار در پیش بینی اعتیاد به کار نقش منفی داشته اند. نتایج تحلیل کواریانس چندمتغیری (مانکوا) با کنترل متغیرهای جمعیت شناختی نشان داد که میانگین دلبستگی به خدا در زنان و معنویت در کار در مردان بیشتر بوده است؛ اما بین زنان و مردان در میانگین اعتیاد به کار تفاوت معنی دار وجود نداشت. براساس نتایج، تقویت دلبستگی به خدا و معنویت در کار از طریق آموزش های مبتنی بر معنویت برای کارکنان بیمارستانی جهت کاهش اعتیاد به کار، پیشنهاد می شود.