آرش ذنوبی تبار

پیشینه و اهداف: با توجه به نقش کلیدی معلمان در ارتقای کیفیت نظام آموزشی، شناسایی عوامل روان شناختی مؤثر بر کیفیت زندگی آنان اهمیت ویژه ای دارد، زیرا این عوامل می توانند نه تنها بر بهبود سلامت روان و رضایت شغلی معلمان اثرگذار باشند، بلکه به ارتقای عملکرد آموزشی و کیفیت یادگیری دانش آموزان نیز منجر می شوند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش هوش معنوی و توانمندی های منش در پیش بینی کیفیت زندگی معلمان انجام شد. روش ها : روش پژوهش ، توصیفی و از نوع همبستگی بود . جامعه آماری شامل تمامی معلمان دوره های سه گانه (ابتدایی، دوره اول و دوم متوس طه) شهر م رودشت در سال تحصیلی 1403- 1402 به تعداد 1565 نفر بود. تعداد 309 نفر با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای نسبتی، با استفاده از فرمول کوکران به عنوان نمونه آماری پژوهش انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها مقیاس هوش معنوی (کینگ، 2008)، پرسش نامه توانمندی های منش (پترسون و سلیگمن، 2004) و پرسش نامه کیفیت زندگی-فرم کوتاه (سازمان بهداشت جهانی، 1996) بود. داده ها با استفاده از آزمون های ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه هم زمان در نرم افزار SPSS 23 تحلیل شدند. یافته ها: نتایج ضرایب همبستگی نشان داد که نمره کل هوش معنوی (01/0>p،317/0=r) و توانمندی های منش (01/0>p،410/0 =r) رابطه مثبت معناداری با کیفیت زندگی دارند. نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه هم زمان نیز نشان داد 37 درصد از کل واریانس کیفیت زندگی به وسیله هوش معنوی و توانمندی های منش، تبیین می شود . نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان می دهد که تقویت هوش معنوی و توانمندی های منش می تواند به عنوان راهبردهای مؤثری در بهبود کیفیت زندگی معلمان، به کار گرفته شود.

زمینه: پژوهش ها اثربخشی مداخلات مثبت نگر را بر ارتقاء احساسات، رفتارها و شناخت های مثبت در دانش آموزان مورد تأیید قرار داده اند . به همین دلیل امروزه توجه به این مداخله ها به منظور حفظ سلامت تحصیلی دانش آموزان مورد توجه قرار گرفته است. بنابراین، مسأله این است که آیا بسته آموزش مثبت می تواند بر عواطف و روابط معلم – دانش آموز تأثیر بگذارد؟ هدف: این پژوهش با هدف اثربخشی بسته آموزش مثبت بر عواطف و روابط معلم – دانش آموز انجام گرفت. روش: طرح پژوهش، نیمه آزمایشی و از نوع پیش آزمون - پس آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان پایه ششم ابتدائی منطقه درودزن شهرستان مرودشت تشکیل می دادند که از میان آنها تعداد 40 نفراز این جامعه به روش نمونه گیری تصادفی چندمرحله ای به عنوان نمونه انتخاب و در دو گروه 20 نفری(گروه آزمایش و گروه گواه) به صورت تصادفی جایگزین شدند. مداخله آموزشی مبتنی بر بسته آموزش مثبت کویلیام (2003) و گنزالز و همکاران (2014) طی 10 جلسه یک ساعته برای گروه آزمایش اجرا شد . به منظورگردآوری داده ها از برنامه عاطفه مثبت و منفی (واتسن و همکاران (1988) و پرسشنامه روابط معلم - دانش آموز (مورری و زوواک، 2011) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها، ازآزمون تحلیل کواریانس چند متغیره استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد بسته آموزش مثبت موجب ارتقاء عاطفه مثبت و روابط معلم – دانش آموز و کاهش عاطفه منفی گروه آزمایش در مقایسه با گروه گواه گردید(0/001> P ). نتیجه گیری: براساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که بسته آموزش مثبت می تواند موجب ارتقاء عواطف مثبت و بهبود روابط معلم – دانش آموز گردد.