علی ساجدی

هدف : هدف پژوهش اولویت بندی پارک های شهر در طراحی شهر ورزشی از دیدگاه خبرگان است. روش شناسی : پژوهش حاضر به صورت آمیخته بود و ابزار جمع آوری داده ها، مصاحبه های نیمه عمیق با خبرگان در بخش کیفی؛ و پرسشنامه در بخش کمی با خبرگان برنامه ریزی، معماری شهری و مدیریت ورزشی بود. در بخش کیفی مصاحبه ها تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت و روایی داده ها با بازبینی توسط سه نفر از مشارکت کنندگان مورد تایید قرار گرفت و برای پایایی با تکرار کدگذاری ها توسط دو نفر از متخصصین، تایید شد. در بخش کمی پرسشنامه در قالب 21 سوال 9 ارزشی در بین پنل متخصصین توزیع شد. روایی در پنل متخصصین و پایایی نیز با استفاده از بسته FuzzyAHP در نرم افزار R مورد تایید قرار گرفت و به شیوه تحلیل سلسه مراتبی (AHP) اولویت بندی شد. یافته ها : در بخش کیفی، هفت مولفه ی باغ، پارک شهر بازی، پارک ورزشی، پارک سالمندان، خیابان پارک، پارک ماجراجویانه و پارک عمومی احصا شد و میزان اهمیت آن ها مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها نشان داد اولویت مولفه های طراحی شهر ورزشی به ترتیب خیابان پارک (0/264)، پارک ورزشی (0/231)، پارک عمومی (0/190)، پارک سالمندان (0/114)، باغ (0/081)، پارک شهربازی (0/073) و پارک ماجراجویانه (0/047) می باشند. نتیجه گیری : از میان پارک های مختلف، خیابان پارک مهم ترین و پارک ماجراجویانه کم اهمیت ترین اهمیت را در طراحی شهر ورزشی از نظر متخصصین برنامه ریزی، معماری شهری و مدیریت ورزشی داشت.

شخصیت مجموعه ای از صفات روانشناسی است و صفات روانشناسی ویژگی هایی هستند که تفاوت ها و شباهت های روان افراد با یکدیگر را بیان می کند. شاهنامه فردوسی از آثاری است که در آن به شخصّیت توجه فراوان شده است. آن چه فردوسی را از دیگر داستان نویسان متمایز می کند توجه به ویژ گی های روانی و کنشی شخصّیت ها متناسب با موضوع حماسه است. بهره گیری خودآگاهانه از نمادها نشان دهنده یک کنش مربوط به روانشناسی بسیار مهم است و افزون بر آن انسان نمادهای ناخودآگاه و خودانگیخته را نیز می آفریند که اگر بخواهیم کارکرد ذهن بشر را بهتر بفهمیم ناگزیر باید به آن دست یابیم. این پژوهش به روش(توصیفی _تحلیلی_ تطبیقی) و استفاده از داده های کتابخانه ای تدوین یافته است. در این پژوهش برآنیم که با بهره گیری از نظریه روان شناسی یونگ به تحلیل شخصیت های نمادین داستان نبرد بزرگ کیخسرو بپردازیم و از آن جا که شاهنامه فردوسی حماسه ملی ایرانیان است و ریشه در ناخودآگاه قومی و ملی آن ها دارد این ویژگی قابلیت مناسبی به آن می دهد که از دیدگاه یونگ تحلیل شود. می توان مهم ترین نتیجه پژوهش حاضر را چنین برشمرد: سایه، بخش شیطانی، ناسازگار و فرومایه روان انسان است. گرفتار شدن در تیرگی های درون، به منزله تحقق بخشیدن به سایه است و برای رهایی از سایه باید با تامل بر درون خویش، از ابعاد تیره شخصیت خود باخبر شد که در فرآیند فردیت یافتگی (خودشکوفایی فرد) با آگاهی از خود واقعی تیرگی های سایه کنار رود و فرد به «خود واقعی» برسد.