تأثیر سیاست پولی انقباضی بانک مرکزی بر ریسک پذیری بانک ها بر اساس رویکرد عامل بنیان (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
شبکه بانکی از موضوعات محبوب برای تحقیقات تجربی و روش شناختی است که از روش های هوش مصنوعی (AI) از جمله مدل سازی عامل بنیان استفاده می کنند. رویکرد عامل بنیان (ABM) نقش اساسی در ارزیابی عملکرد شبکه بانکی در معرض شوک های برونزا که ممکن است باعث شکست در شبکه عوامل شود، ایفا می کند. پژوهش حاضر با استفاده از این رویکرد، تأثیر سیاست پولی انقباضی بر ریسک پذیری سیستم بانکی از نظر میزان وام دهی آنها به بنگاه های بخش واقعی را بررسی می کند. مدل حاضر شامل پنج عامل بانک ها، سپرده گذاران، بانک مرکزی، بنگاه ها و مرکز پایاپای تسویه می باشد که دو عامل اول هوشمند و بقیه عوامل غیرهوشمند هستند. این مدل شامل 10 بانک بزرگ با اندازه هایی دارای توزیع یکنواخت شامل ملت، تجارت، سپه، مسکن، کشاورزی، آینده، پارسیان، پاسارگاد، صادرات و رفاه در دوره زمانی 1402- 1397 می باشد. در این بررسی از کل مبلغ وام به مشتریان بخش واقعی به عنوان نماینده ای برای ریسک بانک ها استفاده شده است. نتایج مقاله نشان می دهد که سیاست پولی انقباضی بانک ها را تحریک می کند تا ارزش وام به شرکت های بخش واقعی را کاهش دهند و ازین طریق ریسک های کمتری را متقبل شوند. اما از طرفی دیگر سهم وام های با ریسک بیشتر افزایش می یابد. همچنین، سیاست پولی انقباضی بانک مرکزی با پویاتر کردن بازار بین بانکی، معضل نقدینگی سیستم بانکی را رفع می کند. با این حال، افزایش سهم معاملات بین بانکی باعث سرایت بیشتر ریسک در شبکه بانکی می شود. بنابراین با چنین سیاستی، رفع کمبود نقدینگی شبکه بانکی منجر به سرایت بیشتر ریسک همراه با اعتبار کمتر به بخش واقعی اقتصاد خواهد شد.Impact of the Central Bank’s Contractionary Monetary Policy on Banks’ Risk-Taking: A Factor-Based Approach
The Banking Network has become a popular subject for empirical and methodological research that employs artificial intelligence (AI) methods, including agent-based modeling. The agent-based approach (ABM) plays a crucial role in evaluating the performance of banking networks under external shocks, which may trigger failures within the network of agents. The present study uses this approach to examine the impact of contractionary monetary policy on the risk-taking behavior of the banking system, specifically in terms of the amount of lending to firms in the real sector. The model includes five agents: banks, depositors, the central bank, firms, and a clearinghouse, of which the first two agents are intelligent, while the others are non-intelligent. The model encompasses ten major banks—Mellat, Tejarat, Sepah, Maskan, Keshavarzi, Ayandeh, Parsian, Pasargad, Saderat, and Refah—over the period 2018–2023, with uniform distribution in size. In this study, the total amount of loans to clients in the real sector is used as a proxy for bank risk. The findings indicate that contractionary monetary policy prompts banks to reduce the volume of loans to firms in the real sector, thereby taking on lower risk. However, simultaneously, the share of higher-risk loans increases. Moreover, the central bank’s contractionary policy, by activating the interbank market, alleviates liquidity constraints in the banking system. Nevertheless, the increased interbank transactions lead to greater risk propagation across the banking network. Consequently, under such a policy, resolving liquidity shortages in the banking network results in higher risk transmission along with reduced credit to the real economy.
تبلیغات
