Difformité et laideur dans l'oeuvre de Chrétien de Troyes (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
Les concepts de Beau et de Laid occupent une place importante dans l’art et l’iconographie religieux du Moyen Age. Ils sont en effet l’expression visuelle de l’opposition entre Bien et Mal. Ainsi toutes les représentations du mal se caractérisent par une rupture de la symbolique sacrée et ne se manifestent que par opposition au modèle divin. Le romancier champenois du XIIe siècle, Chrétien de Troyes, est manifestement sous l’influence de cette vision du monde où tout est correspondance, où les différents niveaux de l’être communiquent et échangent leur valeur. D’un roman à l’autre, il évoque systématiquement des personnages laids ou difformes qui incarnent le mal : laide demoiselle, gardien des essarts ou nains. Pour autant le laid n’est pas toujours unilatéralement l’expression du mal. Il peut renvoyer également à une idée plus subtile. C’est ainsi que, selon une perspective différente, le laid peut être considéré plus beau que le beau lui-même, car le laid plus que le beau prouve que les formes visibles ne sont qu’un symbole de la beauté parfaite et non point le beau véritable. Chrétien de Troyes relativise ainsi le concept de la beauté.زشتی و نقص ظاهری در آثار کرتین دو تروا
مفاهیم زشت و زیبا جایگاه مهمی در پیکرنگاری مذهبی در قرون وسطی دارند. در واقع آنها بازنمایی تصویری از تضاد میان خوبی و بدی هستند. در همه ی بازنمایی های زشتی شاهد گسست و دوری از نمادپردازی قدسی هستیم، و همه آنها فقط در تضاد با الگوی الهی خود را نشان می دهند. کرتین دو تروا، نویسنده قرن دوازدهم تحت تآثیر همین طرز فکر قرار دارد. بر اساس این نگرش همه چیز بر پایه انطباق استواز است و همه سطوح وجودی با یکدیگر در ارتباطند. این نویسنده در رمانها خویش معمولاَ شخصیت های زشت را تجسم بدی هستند به نمایش می گذارد: دوشیزه کریه المنظر، نگهبان زمین ها و گله و همینطور کوتوله ها. اما باید گفت که زشتی همیشه نمایانگر بدی نیست بلکه می تواند به مفهومی ظریف تر نیز اشاره داشته باشد. بر اساس نگرشی دیگر، زشت از خود زیبا هم زیباتر است، زیرا نشان می دهد که اشکال مشهود تنها نمادی از زیبایی کامل هستند و نه خود زیبایی مطلق. بدین ترتیب کرتین دو تروا مفهوم زیبایی را نسبی جلوه می دهد.
تبلیغات
