بی رنگ و بی نشان؛ تجربه ی معشوق در غزلی از مولانا (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
مولانا مهم ترین شاعر غزل سرا در تاریخ شعر عرفانی فارسی است که به خوبی توانسته است از میان عوالم روحی متلاطم خود راهی به دنیای شعر و خاصه غزل بگشاید. از آنجا که اوصاف معشوق در شعر عارفانه وام دار توصیفاتی است که در اشعار عاشقانه زمینی بکار رفته است مخاطب شعر میان انتخاب معشوق زمینی و آسمانی دچار سردرگمی می شود. با شناساندن انواع معشوق شعر فارسی با تکیه بر ساحات وجودی آن در کنار اتخاذ یک روش تحقیق مناسب که در آن موقعیت تجربه گر، موضوع تجربه، محتوای تجربه و ساختار زبانی روایت در ارتباطی ساختاری با هم مطالعه شود می توان بر این سردرگمی فائق آمد. در روش پیشنهادی ضمن قائل شدن به دو معشوق زمینی و آسمانی و توجه به ساحات وجودی هر یک از آنها، دو معشوق آسمانی – لاهوتی و زمینی – ناسوتی بنابر مفروضات بیان مسئله از دایره بحث خارج می شود و دو معشوق آسمانی – ناسوتی و زمینی – لاهوتی با توجه به کارکردهای معرفتی آنها اساس بحث قرار می گیرد. سپس چهار مؤلفه تأثیرگذار تجربه گر، موضوع تجربه، محتوای گزارش شده از تجربه و ساختار روایت در ارتباط با یکدیگر تحلیل می شود. به باور نویسندگان با استفاده از چنین روشی می توان در غزلیات عرفانی معشوق محور به ماهیت معشوق و کیفیت تجربه شاعر از آن پی برد. به همین منظور یکی از غزلیات مولانا در ساختار پیشنهادی بازخوانی شد و ضمن نشان دادن ارتباط میان مؤلفه های چهارگانه فوق الذکر در تفسیر غزل مشخص گردید معشوق غزل «بی رنگ و بی نشان» معشوقی زمینی با بُعد وجودی لاهوتی است.Colorless and unmarked; Beloved's experience in a poem by Rumi
Persian mystical ghazal is a combination of earthly romantic and transcendental mystical situations that the poet tries to present to his audience through linguistic arrangements and imaginary images. Maulana Jalaluddin Balkhi is the greatest mystic ghazal writer in the history of Persian mystic poetry, who has been able to express his spiritual worlds in the form of ghazal in the best way. Since the lover in mystical poetry has attributes that are borrowed from earthly love poems, in many mystic sonnets, the audience gets confused between the choice of earthly and heavenly lover. Identifying the beloved types of Persian poetry by relying on its existential fields along with adopting a suitable research method in which the position of the experiencer, the subject of the experience, the content of the experience and the linguistic structure of the narrative are studied in a structural relationship can overcome this confusion. In the present research, after introducing the types of lovers in Persian poetry, according to its existence, one of Rumi's sonnets was studied in the proposed structure, and while showing the relationship between the above-mentioned four components in the interpretation of the sonnet, it was determined that the sonnet lover is "colorless and unmarked", an earthly lover. It is with the existential dimension of theology.
تبلیغات
