نقد و بررسی دیدگاه اندرو جی نیومن درخصوص زمان تدوین الکافی با تأکید بر عقل گریزی در روایات کتاب (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
جامع کلینی به عنوان اولین اثر جامع روایی رسیده به دست شیعه همواره مطمح نظر محدثان، علمای اسلامی و حتی دانشمندان غربی بوده است. اندروجی نیومن از جمله مستشرقان معاصر است که در کتاب خود با عنوان «دوره ی شکل گیری تشیع دوازده امامی» و با بررسی سه کتاب حدیثیِ بصائر الدرجات، محاسن برقی و الکافی، بر این باور است که کتاب الکافی در بستر تاریخی و کلامی شهر بغداد و در تقابل با عقل گرایی حاکم بر آن، تدوین شده است. نیومن تلاش می کند تا گرایش کلینی به نص گرایی و پرهیز از عقل گرایی را برجسته سازد. این نوشتار به شیوه ی توصیفی تحلیلی در پی نقد مدعیات نیومن است و اثبات می کند برخلاف دیدگاه وی، کتاب الکافی، دارای رویکردی عقل گرایانه است و بر پایه شواهد متعدد، در مدت بیست سال اقامت کلینی در شهر قم وقبل از عزیمت وی به بغداد تدوین شده است. [1]. Andrew J. NewmanA Critical Review of Andrew J. Newman’s Perspective on the Compilation Date of Al-Kāfī: With Emphasis on the Alleged Rejection of Rationalism in Its Narratives
al-Kāfī by al-Kulaynī, as the earliest comprehensive Shīʿī ḥadīth collection, has long attracted the attention of traditionalists, Islamic scholars, and even Western academics. Among contemporary Orientalists, Andrew J. Newman, in his seminal work The Formative Period of Twelver Shīʿism, argues that al-Kāfī was compiled within the intellectual and theological context of Baghdad as a reaction against the dominant rationalist tendencies of the time. Newman contends that al-Kulaynī exhibited a pronounced inclination toward textualism while deliberately distancing himself from rationalist approaches. This article, employing a descriptive-analytical method, critically examines Newman’s assertions and demonstrates that, contrary to his claim, al-Kāfī reflects a rationalist orientation. Based on substantial evidence, this study argues that the work was composed during al-Kulaynī’s two-decade residence in Qom and prior to his relocation to Baghdad. These findings challenge the assumption that al-Kāfī emerged as a polemic against rationalism and instead suggest its compilation within a scholarly environment receptive to reason and textual authority alike.
تبلیغات
