نقد و بررسی گستره و پیامدهای قرآن بسندگی (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
قرآن کریم و سنت معصومان (ع) به عنوان اصلی ترین منابع شناخت دین اسلام، همواره مورد توجه مسلمانان بوده است. با این حال، در طول تاریخ اسلام، دیدگاه هایی مطرح شده است که معتقدند قرآن به تنهایی برای فهم دین کافی است و نیازی به سنت یا احادیث نیست. این رویکرد که تحت عنوان «قرآن بسندگی» شناخته می شود، با چالش ها و پیامدهای جدی در حوزه های تفسیری، اجتماعی، فرهنگی و فقهی مواجه است. این مقاله با روش توصیفی تحلیلی به بررسی مفهوم قرآن بسندگی، گستره آن و نیز پیامدهای منفی این دیدگاه می پردازد. از جمله پیامدهای قرآن بسندگی می توان به سوء فهم و تفسیر ناقص از قرآن، ظهور تفاسیر افراطی، تضعیف روحیه اجتهاد و نوآوری در دین، و ایجاد شکاف و اختلاف بین مسلمانان اشاره کرد. همچنین، این مقاله نشان می دهد که نادیده گرفتن سنت و احادیث می تواند به نقض در تحقق حقوق اجتماعی و عدالت انسانی، تشدید اختلافات فقهی و چالش های اجرایی در فقه و حقوق اسلامی منجر شود. ضرورت تعامل بین قرآن و سنت، برای فهم جامع و دقیق دین اسلام مهم ترین یافته پژوهش است.Examining the Extent and Consequences of Qurʾān Sufficiency
The Qurʾān and the Sunnah of the infallible Imams (as) have consistently been recognized as the primary sources for understanding Islam. Nevertheless, throughout Islamic history, certain perspectives have emerged asserting that the Qurʾān alone suffices for comprehending the religion, rendering the Sunnah and prophetic traditions unnecessary. This approach, commonly known as "Qurʾān-only" or Qurʾān sufficiency, poses significant challenges and produces far-reaching consequences across exegetical, social, cultural, and juridical domains. Employing a descriptive-analytical methodology, this article investigates the concept of Qurʾānism, its historical and doctrinal scope, and its adverse implications. Among these consequences are misinterpretation and partial understanding of the Qurʾān, the rise of extremist exegesis, the weakening of the spirit of ijtihād and jurisprudential creativity, and the deepening of intra-Muslim divisions. Furthermore, the neglect of Sunnah and Ḥadīth traditions may lead to violations in the realization of social rights and human justice, intensify juristic disagreements, and generate practical challenges in Islamic law and governance. The study concludes by emphasizing the indispensable necessity of a dynamic interplay between the Qurʾān and Sunnah for a comprehensive and accurate understanding of Islam.
تبلیغات
