خوانش فمینیستی اشعار عاشقانه مینا اسدی (تحلیلی گفتمانی)
آرشیو
چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی مؤلفه های فمینیستی در اشعار عاشقانه مینا اسدی است. روش پژوهش، تحلیل محتواست. جامعه آماری پژوهش شامل کتاب های شعر مینا اسدی است. اشعار عاشقانه او در آثار «از میان گم شده ها»، «بی عشق، بی نگاه»، «از عشق چیزی با جهان نمانده است»، «دریا پشت تردیدهای توست»، «چه کسی سنگ می اندازد»، «من به انگشتر می گویم بند» و «می خواهم به شانه تو بازآیم» وجود داشت. مؤلفه های خوانش فمینیستی شامل تصاویر ارائه شده از بدن زن در متن، زبان زنانه، روان زن و رابطه آن با فرایند نگارش و فرهنگ مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها نشان داد که بیشترین میزان اهمیت مربوط به مؤلفه زبان زنانه و فرهنگ است. در بیشتر اشعار شاهد نگاه فرودستی به زن هستیم. نقش سنتی ای که از زن در متون مختلف شاهد هستیم و ریشه در فرهنگ زن ستیز دارد شامل تصویر زن لکاته، زن فروشنده و زن رقاصه است. در برخی اشعار اسدی، زن تبدیل به شی ءای اروتیک شده است و در سیطره نظام مردسالار حضور دارد. گم گشتگی زن، تلاش برای یافتن خودش و پیوند او با طبیعت در برخی اشعار اهمیت یافته است. روان زن او را به طبیعت نزدیک می کند برخلاف روان مرد. زیرا روانِ زن به طبیعت نزدیک تر است. آنجا که اسدی از بدن زن سخن می گوید گویی هویت زن و منِ وجودی او در کنار یک عشق و یک مرد معنا می یابد.A Feminist Reading of Mina Assadi’s Love Poetry (Discourse Analysis)
This study aims to examine feminist elements in the love poetry of Mina Assadi. The research method employed for this study is content analysis. The statistical population consists of Mina Assadi’s poetry collections, including From Among the Lost, Without Love, Without a Glance, Nothing of Love Remains with the World, The Sea Lies Beyond Your Doubts, Who Throws the Stone, I Call the Ring a Bond, and I Want to Return to Your Shoulder. The feminist reading components which are analyzed include portrayals of the female body in the text, feminine language, the female psyche and its relationship with the writing process, and culture. The findings indicate that the most significant recurring elements are feminine language and culture. In most poems, a subordinate perspective toward women is evident. The traditional role of women, rooted in a misogynistic culture and observed in various texts, includes depictions of women as seductresses, vendors, or dancers. In some of Assadi’s poems, women are objectified as erotic figures, existing under the dominance of a patriarchal system. The theme of women’s disorientation, their struggle to find themselves, and their connection to nature gain prominence in certain poems. The female psyche brings women closer to nature, unlike the male psyche, as the former is inherently more aligned with it. When Assadi speaks of the female body, it seems that a woman’s identity and existential self are defined in relation to love and a man.
تبلیغات
