نسبت «خود» با ویژگی استعاری: بسط هستی شناختی نظریه استعاره ریکور در پیوند با تفکر هیدگر (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
هدف این مقاله بررسی دامنه و جایگاه نظریه استعاره ریکور ازجهتِ هستی شناختی است. ریکور امکان این بحث را به نحوی نوآورانه یادآوری کرده است اما در آثار خود چندان به آن نمی پردازد. برخی از متفکران این دیدگاه و امکان آن را مورد توجه و مطالعه قرار داده اند. ما در پژوهش حاضر می خواهیم نظریه استعاره ریکور را در نسبت با ساختار هستی شناختی «خود» یا دازاین تحلیل کنیم. به این منظور، با تمرکز بر مفهوم و ساختار وجودی «خود»، میان رویکرد معناشناسانه ریکور و تفکر هستی شناسانه هیدگر نسبت و پیوند برقرار می کنیم. نشان خواهیم داد که چگونه «خود»، ازجهتِ ساختار هستی شناختی، ماهیتی با ویژگی استعاری دارد. برای مدلل کردن این ایده، نشان خواهیم داد که فهم و زمان، که از مفاهیم مشترک در تفکرات دو فیلسوف هستند، به عنوانِ وجهِ وجودیِ ساختارِ «خود»، از ویژگی استعاری برخوردارند. به این ترتیب، از سویی مبنایی هستی شناختی برای امکان ایجاد استعاره ها به دست می دهیم و از سوی دیگر وجه خلاق و تأویل پذیر ساختار استعاری خود را روشن می کنیم. این پژوهش ما را قادر می سازد که میان رویکردهای معرفت شناسی و هستی شناسی، از منظری تازه، پیوند برقرار کنیم.The Self and Metaphoric Identity: An Ontological Development of Ricoeur's Theory of Metaphor in Relation to Heidegger's thought
In this paper we aim to broaden the scope and significance of Ricoeur’s theory of metaphor to an ontological level. He has innovatively mentioned this possibility but has not so much proceeded to it. This potentiality has been considered by some thinkers in various ways. In this essay, we will discuss it in relation to the ontological structure of the "self" or Da-Zein in Ricoeur and Heidegger. By focusing on the concept and structure of the self, in both philosophers, we would graft the semantic approach of Ricoeur onto the ontological view point of Heidegger. We will show that how the "self", from the aspect of its ontological structure, could have a metaphorical nature. To do so, we argue that the concepts of (1) understanding and (2) time, as the ontological structure of the self in both philosophers, have metaphoric feature. The result of this enquiry would offer an ontological basis for creating metaphors and at the same time would show the innovative and interpretive structure of the self. It, also, enables us to relate ontology to epistemology from a new standpoint.
تبلیغات
