بیان اعتقادات و باورها

«جنگ نامه خامس آل عبا در زمین کربلا» یکی از منظومه های حماسی مربوط به واقعه عاشورا در ادب فارسی است که توسّط میرزا محمد اکبر بمرودی قاینی معروف به «منشی» (ف.1180 ق.) در 2000 بیت و به تقلید از شاهنامه فردوسی سروده شده است. این منظومه پس از حمد و ثنای خدای تعالی و مدح پیامبر اسلام (ص) و امیرالمؤمنین (ع) به گزارش جنگ های امام حسین (ع) و یارانش در صحرای کربلا و به درجه رفیع شهادت رسیدن آن ها پرداخته؛ در این منظومه که تاکنون از دید پژوهشگران به دور مانده، اعتقادات و باورهای اسلامی، صحنه های رجزخوانی و همچنین ترسیم نمایش گونه وقایع عاشورا به شکل دقیق آمده است. استفاده از ترکیبات و جمله واره های خاص زبان حماسی، استفاده صحیح از قابلیت های زبانی و ادبی همچون ایجاز، واج آرایی، اغراق، تشبیه و ... از نکات مثبت این منظومه می باشد. در عین حال ناتوانی شاعر در به کارگیری صحیح اصول قافیه، همچنین نپرداختن به شهدای شاخص واقعه کربلا از مواردی است که ارزش ادبی و محتوایی این اثر را کاسته است. معرّفی این منظومه و بررسی ویژگی های سبکی این اثر نکته ای است که در این مقاله به آن می پردازیم.