شبکه های مجازی ورزشی

هدف کلی تحقیق، بررسی تأثیر عضویت در شبکه های مجازی ورزشی بر انگیزه مشارکت ورزشی جوانان با میانجی گری فرهنگ پذیری ورزش بود. پژوهش از نوع توصیفی و مبتنی بر مدل سازی معادلات ساختاری بود که ازلحاظ هدف، کاربردی محسوب می شود. داده های این تحقیق به صورت میدانی و با استفاده از 3 پرسشنامه، عضویت در شبکه های مجازی ورزشی، فرهنگ پذیری ورزش و انگیزه مشارکت ورزشی گردآوری شد. جامعه آماری، تمام جوانان عضو شبکه های مجازی ورزشی شهر تهران بود. تعداد نمونه آماری با استفاده از جدول مورگان، 384 نفر و روش نمونه گیری به صورت تصادفی در دسترس انجام شد. برای آزمون مدل و فرضیه های تحقیق از مدل یابی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی استفاده شد. همچنین از نرم افزار SPSS و نرم افزار Smart Pls برای تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شد. نتایج نشان داد که عضویت در شبکه های مجازی ورزشی بر انگیزه مشارکت ورزشی جوانان (438/0) و فرهنگ پذیری ورزش در جوانان شهر تهران(671/0) و همچنین فرهنگ پذیری ورزش بر انگیزه مشارکت در فعالیت های ورزشی جوانان شهر تهران(876/0) تأثیر مثبت و معنی داری دارد. با توجه به نتایج آزمون سوبل، نقش میانجی گری فرهنگ پذیری ورزش نیز تأیید شد. بنابراین پیشنهاد می شود، سازما ن ها و متولیان ورزش شهر تهران با گسترش و بهره گیری از شبکه های مجازی ورزشی و افزایش فرهنگ پذیری ورزش، جوانان را در امر ورزش ترغیب نمایند.