فاطمه زهرا پرویزی

تحول دیجیتال فراتر از یک تغییر تکنولوژیک، به عنوان یک بازآرایی بنیادین در ساختارهای سازمانی شناخته می شود که مدل های سنتی مدیریت زمان و مکان را به چالش کشیده است. هدف اصلی این پژوهش، شناسایی و تحلیل تأثیر سیستم های هوشمند (مبتنی بر هوش مصنوعی و اینترنت اشیا) بر بهینه سازی مدیریت کار و زمان در محیط های کاری انعطاف پذیر (دورکاری و ترکیبی) است. روش شناسی این تحقیق از نوع آمیخته (کمی و کیفی) می باشد که در بخش کیفی با استفاده از تحلیل محتوای اسناد بالادستی و در بخش کمی با پیمایش میان ۳۸۰ نفر از مدیران و کارکنان شرکت های فناورمحور انجام شده است. یافته های کلیدی نشان می دهد که استقرار سیستم های هوشمندِ نظارت بر عملکرد و پلتفرم های خودکار تخصیص وظایف، نه تنها منجر به افزایش ۲۸ درصدی بهره وری فردی شده، بلکه با کاهش تداخل کار-زندگی، رضایت شغلی را در محیط های انعطاف پذیر ارتقا داده است. نتایج حاصل از آزمون های آماری حاکی از آن است که رویکرد تحول دیجیتال، پیش رانی اساسی برای گذار از کنترل سنتی (زمان محور) به مدیریت هوشمند (خروجی محور) محسوب می شود. در نهایت، پژوهش نتیجه می گیرد که موفقیت در مدیریت زمان در عصر دیجیتال، مستلزم یکپارچگی میان زیرساخت های هوشمند و فرهنگ سازمانی منعطف است تا از فرسودگی شغلی دیجیتال جلوگیری شود. این مطالعه چارچوبی نوین برای سازمان هایی ارائه می دهد که در پی توازن میان انعطاف پذیری عملیاتی و انضباط سازمانی هستند.