شهرام نعمت زاده کتابی

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین خودکارآمدی و شفقت به خود با پیروی از درمان در بیماران مبتلا به دیابت شهر تهران بود. پژوهش حاضر از نوع کاربردی و با روش توصیفی-همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی زنان عضو انجمن دیابت شهر تهران در نیمه دوم سال 1402 بود که از میان آنان 250 نفر به شیوه هدفمند انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه پیروی از درمان فاطمی، مقیاس خودکارآمدی عمومی شوارتزر و جروسالم و پرسشنامه شفقت به خود نف گردآوری شد. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف استاندارد و در بخش استنباطی از تحلیل رگرسیون چندمتغیره، تحلیل واریانس چندمتغیره و آزمون تی مستقل با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 21 استفاده شد. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که خودکارآمدی به طور مثبت و معنادار پیروی از درمان را پیش بینی می کند (β=0.152, p<0.01) و حدود 22.8 درصد از واریانس پیروی از درمان را تبیین نمود. همچنین با ورود متغیر شفقت به خود به مدل، میزان تبیین واریانس به 29.1 درصد افزایش یافت و شفقت به خود نیز به صورت مثبت و معنادار پیروی از درمان را پیش بینی کرد (β=0.256, p<0.01). یافته ها نشان دادند که زنان دارای سطوح بالاتر خودکارآمدی و شفقت به خود، پایبندی بیشتری به توصیه ها و برنامه های درمانی داشتند. بر اساس یافته های پژوهش، خودکارآمدی و شفقت به خود از عوامل روان شناختی مؤثر بر افزایش پیروی از درمان در بیماران مبتلا به دیابت هستند. بنابراین تقویت این متغیرها از طریق مداخلات آموزشی و روان شناختی می تواند موجب ارتقای رفتارهای خودمراقبتی و بهبود روند درمان بیماران دیابتی شود. توجه به مؤلفه های روان شناختی در کنار درمان های پزشکی می تواند نقش مهمی در کاهش عوارض بیماری و ارتقای کیفیت زندگی این بیماران ایفا کند.