لیلا مسحنه

سکته مغزی شایع ترین و ناتوان کننده ترین بیماری های نورولوژیک در افراد بالغ است که باعث اُفت تعادل و وابستگی کارکردی می شود. بنابراین، هدف این پژوهش مطالعه تأثیر شیوه تمرین تکلیف دوگانه با شرایط ثابت و متغیر بر تعادل بزرگسالان پس از سکته مغزی بود. پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون بود. جامعه آماری این پژوهش افراد بزرگسال دارای سابقه سکته مغزی مراجعه کننده به مراکز درمانی شهرستان شوش دانیال بودند. از بین افراد داوطلب 30 نفر به عنوان نمونه انتخاب و به طور تصادفی به سه گروه کنترل، گروه تکلیف دوگانه در شرایط ثابت و گروه تکلیف دوگانه با اولویت متغیر تقسیم شد. یک هفته قبل از شروع مطالعه، اهداف، اهمیت و مراحل پژوهش برای آزمودنی تشریح شد و فرم رضایتنامه آگاهانه توسط شرکت کنندگان تکمیل شد. پیش آزمون تعادل برگ و بلند شدن و رفتن زماندار انجام شد و آزمودنی ها به صورت تصادفی به 3 گروه 10 نفری، یعنی دو گروه آزمایشی (تمرین تکلیف دوگانه در شرایط ثابت و تمرین تکلیف دوگانه در شرایط متغیر) و گروه کنترل تقسیم شدند. گروه های آزمایشی تمرینات را به مدت 4 هفته متوالی، هر هفته 3 جلسه 45 دقیقه ای، انجام دادند. تجزیه و تحلیل داده ها با تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی بونفرونی نشان داد تعادل ایستا و پویای بزرگسالان پس از سکته مغزی، متعاقب تمرین تکلیف دوگانه با شرایط ثابت و متغیر به طور معنی داری بهبود یافت (p≤0.05). بر اساس یافته های این پژوهش، شیوه تمرینی تکلیف دوگانه با شرایط ثابت و متغیر می تواند برای افزایش تعادل ایستا و پویای بزرگسالان دارای سابقه سکته مغزی مورد استفاده قرار گیرد.