فاطمه پایکاری

هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر استفاده از هوش مصنوعی به عنوان دستیار تدریس بر میزان انگیزش و یادگیری دانش آموزان ابتدایی است. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل و از نظر هدف جزء پژوهش های کاربردی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر پایه چهارم ابتدایی ناحیه 2 شهر کرج (طبق سایت آمار آموزش و پرورش 1400 نفر) در سال تحصیلی 1404-1403 می باشد. برای انتخاب نمونه 40 نفر از دانش آموزان دختر پایه چهارم، به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. این تعداد افراد،  به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (20 نفر) و گروه کنترل (20 نفر) قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه انگیزش تحصیلی (ISM) مک اینرنی و سینکلایر (1992) و پرسشنامه یادگیری مک درموت (1999) بود. استفاده از هوش مصنوعی (به عنوان دستیار تدریس) در پژوهش حاضر، از طریق تخته هوشمند، واقعیت افزوده (AR)  و واقعیت مجازی (VR) طی 10 جلسه 60 دقیقه ای بر روی دانش آموزان گروه آزمایش اجرا شد. برای تحلیل داده ها و آزمون فرضیه ها از آزمون تحلیل کوواریانس استفاده شد. نتایج یافته ها نشان داد که استفاده از هوش مصنوعی به عنوان دستیار تدریس بر میزان انگیزش و یادگیری دانش آموزان ابتدایی تاثیر معنی دار دارد. لذا؛ پبشنهاد می شود ابزارهای آموزشی تعاملی مبتنی بر هوش مصنوعی طراحی شوند که بتوانند به طور شخصی سازی شده تری به نیازهای هر دانش آموز در راستای ارتقاء سطح انگیزش و یادگیری دانش آموزان پاسخ دهند.