بهاره سادات دلقندی ثانی

نارضایتی زناشویی، افزون بر تأثیرات ویرانگری که بر سلامتِ جسمی و روانی زوجین دارد، بر کیفیت زندگی زوجین نیز اثر نامطلوب گذاشته  و گرایش آنان را به جدایی بیشتر می نماید. پژوهش حاضر با هدف هم سنجی اثربخشی زوج درمانی ساختاری و زوج درمانی بر پایه ذهن آگاهی بر امید به زندگی و بهزیستی روان شناختی در زوجین دارای نارضایتی زناشویی انجام گرفت. روش پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی از نوع طرح پیش آزمون و پس آزمون و پیگیری دوماهه با گروه کنترل ناهمسان بود. جامعه پژوهش دربرگیرنده همه زوجین دارای نارضایتی زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره خانواده در شهر مشهد که در 6 ماه نخست سال 1400 به این مراکز مراجعه کردند بود که از میان آن ها 30 زوج دارای نارضایتی زناشویی به صورت در دسترس انتخاب شده و به صورت تصادفی در سه گروه زوج درمانی ساختاری، زوج درمانی بر پایه ذهن آگاهی و گروه کنترل قرار داده شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه امید به زندگی (Snyder, Harris, Anderson, Holleran, Irving, Sigmon et al, 1991) و پرسشنامه ی بهزیستی روان شناختی (Ryff, 1989) بود. به منظور تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون تجزیه وتحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر استفاده شد. یافته ها حاکی از این بود که میان نمرات امید به زندگی و بهزیستی روان شناختی میان دو گروه آزمایش با گروه کنترل تفاوت معنی داری وجود دارد (05/0›p). همچنین نتایج نشان داد میان دو گروه آزمایش زوج درمانی ساختاری و زوج درمانی ذهن آگاهی ازنظر میزان تأثیر گذاری بر مؤلفه های امید به زندگی و بهزیستی روان شناختی تفاوت معنی داری وجود دارد؛ بدین گونه که تأثیر زوج درمانی بر پایه ذهن آگاهی بر امید به زندگی و بهزیستی روان شناختی زوجین بیشتر از زوج درمانی ساختاری بوده است (05/0›p). با توجه به یافته ی پژوهش حاضر، مبنی بر اثربخشی بالای زوج درمانی بر پایه ذهن آگاهی بر امید به زندگی و بهزیستی روان شناختی زوجین، ضروری است مشاوران و روان درمانگران خانواده، با صرف وقت بیشتر و پیگیری های لازم، زوج درمانی بر پایه ذهن آگاهی را در هر سطحی برای زوجین اجرا نمایند.