اکبر پوراسماعیل امینی

هدف: دوره ی بلوغ با چالش های مختلفی همراه است. با وجود اهمیت این دوره و تأثیرات جسمانی، روانی و اجتماعی آن، اضطراب بلوغ به عنوان نوع خاصی از اضطراب که دانش آموزان در آستانه ورود به نوجوانی آن را تجربه کرده و راهبردهای متفاوتی را در مواجهه با آن اتخاذ می کنند، کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. این مطالعه با هدف بررسی ادراک اضطراب بلوغ و مواجهه با آن در دانش آموزان نوجوان انجام شده است. روش: این پژوهش به روش کیفی و از نوع تحلیل مضمون انجام شده و داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با 16 نفر دانش آموز نوجوان که به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شده بودند، جمع آوری شد. یافته ها: داده های دست آمده از مصاحبه ها در 9 مقوله اصلی قرار گرفت. این مقولات در سه دسته کلی؛ زمینه سازهای اضطراب بلوغ، راهبردهای مواجه ی سازنده با اضطراب بلوغ و نقش همسالان در تثبیت یا گذار از دوره بلوغ سازمان دهی شد. در نهایت مقوله هسته ای «راهبردهای مقابله ای سازنده بر اساس عوامل زمینه ساز و نقش همسالان» به دست آمد. نتیجه گیری: یافته های این پژوهش نشان می دهد که افزایش آگاهی و آموزش درباره تغییرات دوران بلوغ، روابط همدلانه و تسهیل گرانه، و ایجاد محیط های حمایتی می تواند نقش مهمی در کاهش اضطراب بلوغ و گذرموفق نوجوانان از این مرحله رشدی داشته باشد.

زمینه و هدف : دوران نوجوانی یک دوره حساس رشدی است که با تغییرات قابل توجهی همراه است. این تغییرات چالش های مختلفی را به وجود می آورد که می تواند بر سلامت جسمانی و روانی نوجوانان تأثیر بگذارد. هدف از این مطالعه، ارائه الگوی عوامل آسیب پذیری پسران نوجوان در مواجهه با چالش های دوران نوجوانی بوده است. روش شناسی پژوهش : این پژوهش کیفی با استفاده از رویکرد  داده بنیاد انجام شد. نمونه مورد پژوهش شامل ۱۲ نفر از دانشجویان دانشگاه علامه طباطبائی تهران در سال ۱۴۰۳ بود که با روش نمونه گیری هدفمند و در نظر داشتن اصل اشباع انتخاب شد. داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته گردآوری و با روش استراوس و کوربین تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها : یافته ها حاکی از ۴۲ کد باز و ۱۰ کد محوری شامل: «فقدان پشت گرمی والدین»، «خلاء راهنمایی اطلاعاتی»، «چالش های جنسی»، «روابط عاطفی با جنس مخالف»، «چالش های حل نشده استقلال طلبی»، «راهبرد های کاهش دهنده مدیریت حل مسئله»، «راهبردهای تشدیدکننده»، «هیجانات و رفتار منفی»، «احساس گناه و سردرگمی» و «فقدان خودپذیری» می باشد. نتیجه گیری: نتایج نشان داد فقدان پشت گرمی والدین به همراه خلاء اطلاعات محیطی، فشارهای متعدد دوره نوجوانی پسران را تشدید و به عدم خودپذیری و احساسات و رفتارهای منفی منجر می شود. بنابراین می توان نتیجه گرفت که نبود حمایت والدین و آگاهی کافی، آسیب پذیری روانی و اجتماعی پسران نوجوان را تشدید می کند.