محمدمهدی دهقانی

مقدمه و هدف: با توجه به اهمیت زبان به عنوان کامل ترین ابزار ارتباطی و جایگاه کلیدی درس ادبیات فارسی در این زمینه، این پژوهش با هدف یافتن راهکاری برای افزایش علاقه دانش آموزان به این درس انجام شد. پرسش اصلی این بود که چرا برخی دانش آموزان به ادبیات فارسی علاقه ندارند و چگونه می توان این بی علاقگی را برطرف ساخت. روش پژوهش:روش پژوهش کیفی و از نوع اقدام پژوهی بود.ابزار جمع آوری اطلاعات در این پژوهش مصاحبه بود. یافته ها: یافته ها نشان داد که نقش هدایت گر معلم در انتخاب و اجرای نمایش، مسیر را برای دانش آموزان هموار می کند. مشارکت فعال آنان در ساخت عروسک و طراحی صحنه، خلاقیت و علاقه شان را شکوفا می سازد. استفاده از فیلم های آموزشی، آگاهی و مهارت هنری دانش آموزان را افزایش می دهد. در نهایت، واگذاری مسئولیت به تمامی دانش آموزان در مراحل مختلف کار، احساس مسئولیت پذیری و همکاری گروهی را در آنان تقویت می کند. نتیجه گیری: در مجموع، روش نمایشی با وجود زمان بر بودن، تأثیر شگرفی در افزایش مشارکت و علاقه دانش آموزان داشت و توانست کلاسی با مشارکت محدود را به محیطی پویا و با اشتیاق تبدیل کند. رضایت دانش آموزان و اولیا از شکوفایی استعدادها، مؤید کارآمدی این رویکرد در تدریس دروسی با قابلیت روایت پذیری است.