سعید دائی کریم زاده

در کشورهای در حال توسعه، صنایع کوچک و متوسط از طریق کاهش فقر، ترویج نوآوری، تقویت صنعتی شدن و کاهش نابرابری های درآمدی، نقش اساسی در دستیابی به اهداف توسعه پایدار دارند. در این میان، زیست بوم کار آفرینی با افزایش قابلیت ها و دسترسی به تحقیقات بازار و همچنین بهبود توانایی این صنایع در استفاده از کارشناسان ماهر، اهمیت ویژه ای در فرآیند توانمندسازی این گروه از صنایع دارد. هدف اصلی این مقاله تحلیل اثر سلامت زیست بوم کار آفرینی بر ارزش افزوده صنایع کوچک و متوسط در ایران با تأکید بر یکپارچگی دولت طی دوره زمانی 1400:1-1393:1 می باشد. برای دستیابی به هدف پژوهش از روش غیرخطی و آستانه ای رگرسیون انتقال ملایم (STR) استفاده شد. نتایج بیانگر آن بود که یکپارچگی دولت، متغیر انتقال تابع ارزش افزوده صنایع کوچک و متوسط است که دارای یک حد آستانه برابر با 551/0 درصد است و سرعت انتقال از رژیم اول به رژیم دوم برابر با 93/15 بوده است. از طرفی یکپارچگی دولت (که به مثابه کاهش فساد است) و بار مالیاتی در رژیم اول اثر منفی و در رژیم دوم اثر مثبت (اثری U شکل) بر ارزش افزوده صنایع کوچک و متوسط داشته اند، بدین معنی که تا قبل از رسیدن یکپارچگی دولت به حدآستانه، افزایش متغیرهای مذکور منجر به کاهش ارزش افزوده شده و گذر یکپارچگی دولت از حدآستانه باعث شده که تاثیر متغیرهای مذکور بر ارزش افزوده مثبت شود. سلامت زیست بوم کار آفرینی، پیچیدگی اقتصادی (به عنوان شاخص تکنولوژی)، سرمایه گذاری و تعداد کارکنان در هر دو رژیم اثر مثبت بر ارزش افزوده صنایع کوچک و متوسط داشته اند. نتایج مذکور بیانگر اثرات بهبود دهنده افزایش یکپارچگی دولت در نحوه اثرگذاری متغیرهای مورد استفاده در پژوهش بر ارزش افزوده صنایع کوچک و متوسط می باشد که لزوم مبارزه و کنترل فساد به منظور افزایش یکپارچگی دولت را نشان می دهد.