آرش کوچکی شلمانی

هدف: بوم گردی یکی از رویکردهای نوین در توسعه گردشگری است. یکی از ملموس ترین جلوه های عینی این رویکرد، اقامتگاه های بوم گردی می باشد که منجر به بروز آثار مثبت زیادی از جمله اقتصادی می گردد. از این رو پژوهش حاضر به شیوه توصیفی- تحلیلی به نقش اقامتگاه های بوم گردی در اقتصاد خانوار روستایی در منطقه الموت شرقی پرداخته است. روش: جامعه آماری این پژوهش را چهار گروه متخصصین صاحبان اقامتگاه ها، مسئولین محلی و مردم محلی بوده اند که به ترتیب 22 نفر از متخصص، 23 نفر از صاحبان اقامتگاه های بوم گردی، 11 نفر از مسئولان و 384 نفر از مردم محلی در14 روستای گردشگری منطقه الموت شرقی به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده های گردآوری شده در نرم افزار SPSS با استفاده از آزمون های دو جمله ای، فریدمن و کروسکال والیس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج: . نتایج نشان داد که در آزمون دو جمله ای شاخص های اشتغال، درآمد، سرمایه گذاری، زیرساخت، فروش، آموزش و هزینه معنادار بوده و در همه این شاخص ها بیشتر پاسخ دهندگان به تاثیر کمتر از حد متوسط اقامتگاه های بوم گردی بر شاخص های مورد بررسی تاکید داشتند. بررسی کلی شاخص ها نشان می دهد که 303 نفر از جامعه هدف (69 درصد)، به تأثیر کمتر از حد متوسط اقامتگاه های بوم گردی در کل شاخص های ارزیابی شده اشاره نموده اند. همچنین بیشترین تاثیر اقامتگاه های بوم گردی به ترتیب بر شاخص فروش، آموزش، سرمایه گذاری، درآمد، هزینه، اشتغال، تولید، برنامه ریزی، مهاجرت و زیرساخت بوده است. نتیجه گیری: با توجه به نتایج تعریف استانداردهای مشخص و نظارت اصولی بر فعالیت این واحدها و آموزش و توانمندسازی فعالان و سرمایه گذارن و مردم محلی می تواند بر افزایش اثرات مثبت اقامتگاه های بوم گردی موثر باشد.