احسان غریبی

این پژوهش با هدف بررسی تجربیات مربیان آموزشی در به کارگیری مفهوم تخیل در برنامه درسی اوان کودکی و درک معانی زیسته آن انجام شد. رویکرد تحقیق کیفی و راهبرد آن پدیدارشناسی تفسیری بود. مشارکت کنندگان تحقیق شامل مربیان فعال در مراکز آموزشی شهر کامیاران در سال تحصیلی 1404-1403 بود و نمونه گیری هدفمند با تأکید بر تنوع تجربه و سابقه کاری انجام شد. داده ها از طریق مصاحبه های عمیق و نیمه ساختاریافته با 16 نفر از مشارکت کنندگان جمع آوری شد و فرایند مصاحبه ها تا رسیدن به مقوله اشباع نظری ادامه یافت. فرایند تحلیل داده ها با استفاده از شیوه تحلیل مضمون براون و کلارک شامل کدگذاری اولیه، بازبینی و تعریف نهایی مضامین پایه، سازمان دهنده و فراگیر انجام گرفت. یافته های پژوهش نشان داد تجربه مربیان با مفهوم تخیل در سه حوزه اصلی معنا می یابد. نخست، مربیان تخیل را به عنوان فرایند ذهنی و وجودی و همچنین توان حرفه ای خلاقیت بخش در طراحی و اجرای یادگیری درک می کنند که جریان آموزشی را از یکنواختی خارج می سازد و مسیر یادگیری را انعطاف پذیر، معنادار و جذاب می کند. دوم، مربیان با بهره گیری از سناریوهای خلاق، بازی های آزاد، نقش آفرینی و فعالیت های چندحسی، تخیل را در طراحی، اجرا و ارزشیابی برنامه درسی به کار می گیرند، به گونه ای که هم امکان تجربه فعال کودک فراهم می شود و هم مسیر یادگیری با خلاقیت و انعطاف پذیری همراه است. سوم، کاربرد تخیل پیامدهای چندبعدی در رشد کودکان دارد؛ کودکان توانمندی های شناختی و خلاقانه خود را توسعه می دهند، مهارت های اجتماعی و همدلی شان تقویت می شود، انگیزه و علاقه به یادگیری افزایش می یابد و ارزش ها و نگرش های اخلاقی و اجتماعی آنان پرورش می یابد.