اننا ریتا اس. بونفانتی

در این مقاله به گروهی کوچک از دست بندهای برنزی (حلقه های باز) که در ورودی فضای معبد یوکاری انزاف (انزافِ علیا) (CTU B 4-1A–D؛ B 4-2؛B 4-3a–c). که در کشور ترکیه به دست آمده و با توجه به منابع باقی مانده از نگارش های کوتاهِ دوران اورارتو خطاب به خالدی (Ḫaldi) کنده کاری شده، به بررسی این آثار پرداخته می شود که بر مبنای اصول اندازه گیری دقیق، مشاهدات فنی شیارها و مقایسه دانش قرائت کتیبه در کتیبه های، ثانوی هستند و بر ساخته های غیر اورارتویی افزوده شده اند. این امر در عمقِ ناپیوسته خطوط، باز حکاکی های قلم بورین و فشردگی ها در محلِ اتصال نمایان است. در مقابل، آرایه آغازین با نقش شِورون (استخوان ماهی) در دو سر، بخشی از طرح نخستینِ دست بند بوده است. ساختار دست بند و سری بودنِ قالبِ نوشتار نشان دهنده کارکردِ نذری است. اشیایی که احتمالا از راه یورش به دست آمده اند با فرمولِ شاهانه کتیبه دار شده و به عنوان نذر در محوطه معبد نهاده شده اند. هم سنجی ها از گغارکونیک (Gegharkunik) و گیلان (مارلیک) این نمونه ها را در سنتِ گسترده تر قفقازی- کاسپی دست بندهای باز با تزیینات هندسی انتهایی جای می دهد. در انتها ذکر جای نامِ اموشا (Amuša) بر «آرگیشتی (Argišti)، پدر روسا (Rusa)» از تانهات (Tanahat)، از جانمایی محتمل در جنوب ارمنستان باستانی پشتیبانی می کند، مورد بررسی قرار می گیرد؛ نتیجه ای که با جهت های گسترش اورارتویی در امتداد بالادستِ رودِ ارس سازگار است.