ابوالقاسم زارع زاده

هدف پژوهش حاضر، تعیین تأثیر ابزار کمک کننده به تحرک پذیری بافت نرم بر قدرت و دامنه حرکتی آرنج و مچ دست بیماران مبتلا به آرنج تنیس بازان بود؛ بر این اساس، 44 نفر از بیماران مبتلا به آرنج تنیس بازان به صورت هدفمند و دردسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل قرار گرفتند. بیماران گروه کنترل، تزریق کورتیکواستروئید، 10 جلسه فیزیوتراپی و استفاده روزانه باند تنیس البو دریافت کردند؛ در حالی که بیماران گروه تجربی علاوه بر دریافت درمان های گروه کنترل، چهار هفته، هر هفته دو جلسه، ابزار کمک کننده به تحرک پذیری بافت نرم را به مدت 10 دقیقه دریافت کردند. قدرتِ گرفتن (دینامومتر دستی) و دامنه حرکتی (گونیامتر) بیماران قبل و بعد از چهار هفته اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از روش آماری تی وابسته و آزمون های تحلیل واریانس تجزیه و تحلیل شدند (05/0>P). یافته های حاصل از پژوهش نشان داد که در گروه تجربی تمامی متغیرها بهبودی معناداری داشتند (05/0>P)؛ اما در گروه کنترل، تنها قدرتِ گرفتن بهبودی معناداری داشت (05/0>P). همچنین تفاوت معناداری بین دو گروه تجربی و کنترل در قدرتِ گرفتن، دامنه حرکتی فلکشن و اکستنشن آرنج و اکستنشن مچ دست مشاهده شد (05/0>P)، اما در دامنه حرکتی فلکشن مچ دست تفاوت معناداری بین دو گروه تجربی و کنترل مشاهده نشد (05/0<P). با توجه به بهبود قدرتِ گرفتن و دامنه حرکتی فلکشن و اکستنشن آرنج و اکستنشن مچ دست، پیشنهاد می شود ابزار کمک کننده به تحرک پذیری بافت نرم همراه با مداخلات متداول درمان بیماری آرنج تنیس بازان، برای این دسته از بیماران استفاده شود