فوزیه عظیمی

سبک های ارتباطی و عاطفی در کیفیت روابط زوجین نقش مهمی ایفا می کنند. پژوهش حاضر با هدف شناسایی رابطه بین سبک های عشق ورزی و سبک های شوخ طبعی با رضایت زناشویی انجام شد. این پژوهش به روش کمی و از نوع همبستگی طراحی گردید. جامعه آماری شامل مردان و زنان متأهل استان چهارمحال و بختیاری بود که از میان آن ها ۴۰۰ نفر از طریق روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسش نامه های استاندارد رضایت زناشویی انریچ اولسون (۱۹۹۸)، سبک های عشق ورزی هندریک (۱۹۸۶) و سبک های شوخ طبعی مارتین (۲۰۰۳) بود. نتایج آزمون t مستقل نشان داد که رضایت زناشویی در مردان به طور معناداری بیشتر از زنان است. طبق نتایج همبستگی پیرسون، سبک های عشق ورزی اروس، دوستانه، واقع گرایانه و فداکارانه در هر دو جنس با رضایت زناشویی رابطه مثبت و معناداری داشتند، در حالی که عشق بازیگرانه تنها در زنان معنادار بود. در بررسی سبک های شوخ طبعی، در مردان تنها شوخ طبعی خودافزایی با رضایت زناشویی ارتباط مثبت داشت، در حالی که در زنان، سبک های خودافزایی، پرخاشگرانه و خودکاهنده به طور معناداری با رضایت زناشویی ارتباط منفی داشتند. برای بررسی نقش و سهم متغیرهای پیش بین در تبیین واریانس رضایت زناشویی، از تحلیل رگرسیون به شیوه گام به گام استفاده شد. در این تحلیل، متغیرهای جنسیت، سبک های عشق ورزی و سبک های شوخ طبعی به عنوان متغیرهای پیش بین وارد معادله رگرسیون شدند. نتایج نشان داد که مدل رگرسیون در پنج گام قادر به پیش بینی رضایت زناشویی در نمونه پژوهش بود. در گام نهایی، متغیرهای اروس، سبک شوخ طبعی خودکاهنده، استورگ، پاراگما و مانیا سهم معناداری در پیش بینی رضایت زناشویی گروه نمونه داشتند. در نهایت، این مدل قادر به تبیین ۴۹ درصد از واریانس رضایت زناشویی بود. این یافته ها پیچیدگی عوامل مؤثر بر رضایت زناشویی را نشان می دهند و بر اهمیت درک متغیرهای روان شناختی و رفتاری مختلف به منظور بهبود کیفیت زندگی زناشویی تأکید دارند.