زیبا احمدی

این مقاله فرآیند برساخت معنا در محله جعفرآباد در کلانشهر کرمانشاه را بررسی می کند. چهارچوب نظری پژوهش مبتنی بر آرای راب شیلدز در باب «فضاسازی اجتماعی» است. روش پژوهش مردم نگاری و فنون گردآوری داده ها شامل مصاحبه و مشاهده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که فقر تأسیسات زیرساختی و خدماتیِ محله به همراه فعالیت های گوناگون اهالی در زندگی روزمره سبب نوعی «فضاسازی اجتماعی» پیرامون محله شده است که ایماژه های متعددی آن را پشتیبانی می کنند. 1. مواجهه جعفرآبادی ها با لات ها در ابتدای شکل گیری محله سبب برساخت اسطوره-فضای «تهور» و «شجاعت» در محله شد؛ 2. نزاع های دسته جمعی مکرر به مرور مفهوم «خشونت» را نیز بدان اضافه کرد. 3. کمبود فضاهای عمومی به همراه کوچه نشینی زنان، سبب ظهور ایماژه «روستایی» در محله شد. 4. در چهار دهه اخیر اقتصاد پویا و خودبنیادی در حوزه ضایعات، فروش دام و فروش مرغ در محله پا گرفتند که به لحاظ ریخت شناسی چهره محله را نازیبا کردند. بنابراین به مرور معانیِ محله «خودبنیاد و پویا»، «آشفتگی منظر»، مردمان «سختکوش» و «خدمات ارزان و در دسترس» و «بهداشت ناکافی» در برخی معابر تجاری نیز به شبکه معانی قبلی اضافه گردید.