عباس خورشید نام

دانشگاه های شهر تهران در طول دوران سلطنت پهلوی دوم همواره صحنه اعتراض و درگیری بوده اند. غالباً دلیل اصلی این نارضایتی، انسدادی عنوان می شود که راه را بر مشارکت سیاسی بسته بوده است. اما اعتراضات دانشجویی در این دوران ابعادی دارد که به انسداد سیاسی قابل تقلیل نیست. هدف این مقاله این است که با مطالعه اسنادی نشان دهد یکی از علل مهم برپایی اعتراضات دانشجویی، نبود جامعه پذیری سازمانی مناسب بوده است.این تحقیق به روش توصیفی-تحلیلی انجام گرفته است. براین اساس، مجموعه ای از اسناد، مصاحبه ها، پژوهش ها و منابع تاریخ شفاهی مطالعه شدند تا مهم ترین مضامین آن ها درمورد موضوع تحقیق استخراج شود.در بسیاری از موارد، دانشجویان برای زیرپاگذاشتن ضوابط عمومی دانشگاه دست به اعتراض می زدند تا مقررات کلاس ها و نحوه برگزاری امتحانات را به شکل دلخواه خود تغییر دهند. به عبارت دیگر، مخدوش شدن مرز بین امر سیاسی و امر صنفی سبب می شد دانشجویان هر شکلی از اعتراض به نظم دانشگاه را مشروع بدانند و مسئولان دانشگاه نیز توان مدیریت چنین سطحی از تنش را نداشتند.براین اساس، اعتراضات دانشجویی لزوماً ناشی از انسداد سیاسی و تلاش برای برون رفت از بن بست ناشی از توسعه نامتوازن نبود و بخشی از این اعتراضات، از دل بی هنجاری سازمانی حاکم بر دانشگاه ها برمی آمد.