سیده صدیقه سلیمان پور

آیه ۱۹۹ سوره اعراف با طرح سه گزاره کلیدی "خذ العفو"، "أْمُرْ بِالْعُرْفِ"، و"أَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلِینَ"، الگویی جامع ازتعاملات اخلاقی-اجتماعی پیامبران ارائه می دهد.این پژوهش باروش توصیفی-تحلیلی وخوانش زبانشناختی به بازخوانی تأویلی آیه می پردازد.رهیافت های حاصل آنکه درسطح ساخت واژی، جایگزینی واژه "عفو" به جای"صفح" یا"غفران" باتوجه به ریشه-شناسی "عفو" که دلالت برتکرارپذیری دارد، بیانگراستمرار بخشش درتعاملات رفتاری است. برجسته سازی ساخت واژی "العُرف" به صورت معرفه، اشاره به عرف الهی ثابت ونفی نسبیت گرایی اخلاقی دارد. در سطح نحوی نیز تقدیم واژه"عفو"بر"عرف"و"اعراض"، بیانگر تقدم اخلاق"گذشت"پیامبران بر دوکنش بعدی است. در لایه بلاغی نیزکاربست استعاره، ایجاز،آوای درونی..، از عفو به عنوان فرایند فعال و از اعراض به مثابه مرزبندی هوشمندانه یادمی کند. خودکنترلی وراهبردهای تربیتی، معانی تأویلی درحوزه بازخوانی نمادین واژگان است. دربافتار موقعیتی نیزتحلیل شأن نزول ،"اعراض ازجاهلان"، را نه کناره گیری منفعلانه، بلکه استراتژی فعالِ حفظ گفتمان توحیدی دربرابر نظام های جاهلی می داند. تطبیق آیه با روایات نیز مؤید آن است که"عُرف"، فریضه ای الهی بامصادیق متغیر تاریخی است. گزیده کلام آنکه، کاربست تکنیک های ساخت واژی، چینش واژگانی، استعاره شناختی وایجازو..الگویی پویا برای اخلاق اجتماعی درجوامع چندفرهنگی ومدلی نظام مند برای مطالعات بینا رشته ای قرآن (ترکیب زبان شناسی، هرمنوتیک و اخلاق) فراهم می آورد.