مقایسه علل و عوامل همگرایی و واگرایی ایران با عراق و سوریه قبل و بعد از بیداری اسلامی(مقاله علمی وزارت علوم)
منبع:
راهبرد سیاسی سال ۹ تابستان ۱۴۰۴ شماره ۳۳
285-309
حوزههای تخصصی:
پژوهش حاضر با هدف بررسی و مقایسه علل و عوامل مؤثر بر همگرایی و واگرایی جمهوری اسلامی ایران با کشورهای عراق و سوریه در دو دوره زمانی “قبل از بیداری اسلامی” و “بعد از بیداری اسلامی” انجام شده است. روش این تحقیق مقایسه ای است که با توجه به نظریه منطقه گرایی علل و عوامل همگرایی و واگرایی ایران با عراق و سوریه قبل و بعد از بیداری اسلامی مقایسه شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که قبل از بیداری اسلامی، عوامل ژئوپلیتیکی، تاریخی، مذهبی و اقتصادی نقش پررنگی در شکل دهی به روابط ایران با عراق و سوریه ایفا می کردند اما پس از بیداری اسلامی، با ظهور گروه های تروریستی و افراط گرا، تغییر در معادلات قدرت منطقه ای و مداخله بازیگران فرامنطقه ای، ابعاد جدیدی به همگرایی و واگرایی بخشیده است. در این دوره، همگرایی ها بیشتر حول محور مبارزه با تروریسم، حفظ ثبات و امنیت منطقه و تقویت محور مقاومت شکل گرفته، در حالی که واگرایی ها نیز متأثر از تغییر آرایش سیاسی داخلی کشورها، رقابت های منطقه ای و فشار قدرت های بزرگ تشدید شده است. این پژوهش در نهایت به تبیین دقیق تر الگوهای همگرایی و واگرایی و ارائه راهکارهایی برای تعمیق نقاط مشترک و مدیریت اختلافات در راستای منافع ملی و منطقه ای می پردازد.